rainxbow

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

~ Personages ~

Tom

Tom

Bill

Bill

Eve

Eve

Poll

Wat vind je van het verhaal?

Bekijk de resultaten

Tom his handicap.

Tom his handicap.

Mijn naam is Tom Kaulitz. Komt het je bekend voor? Kan kloppen. Mijn tweelingbroertje is de meest bekende zanger van de meest geweldige muziekband ooit. Samen met zijn twee andere vrienden heeft hij een band, genaamd; Tokio Hotel. Ik heb ook in die band gezeten, maar ik ben ermee gestopt. Na een ongeluk raakte ik blind waardoor het gitaar spelen brutaal van me werd afgepakt. Nu hoor ik je denken; dan kun je toch gewoon gitaar spelen? Natuurlijk kan dat! Maar om als een blind iemand de halve wereld over te reizen, is niet makkelijk. Bovendien is het moeilijk om over het podium te lopen, er liggen daar veel draden. Zonder mijn blindenstok kan ik niet zien waar ik loop en dan kan ik dus ieder moment van het podium afvallen. Van dat idee zagen we dus al snel af. De enige keuze dat nog overbleef was; Stoppen met de band. Het was voor mijn niet makkelijk. Met pijn in mijn hart had ik afscheid genomen van de jongens, de fans en de mensen die ons al die jaren zo goed hadden geholpen.

~ Hoofdstuk 1 ~

Met ingehouden adem luisterde Tom naar Bill. Hij zong het zelf geschreven liedje dat hij binnenkort met zijn band zou uitbrengen. Tom zijn tweelingbroertje was bekend, of ook wel beroemd. Iedereen wist wel wie zijn broer was. Of het nou in positieve of negatieve zin was, maar iedereen wist wie zijn broertje was. Een deur werd opengegooid en klapte met een harde smak tegen een muur aan. Meteen stopte Bill zijn gezang. Stemmen kwamen uit de kamer hiernaast. Andreas was er. Dit was de eerste dag in 5 jaar dat Tom hem kende, dat hij hier niet welkom was. Door hem kon Tom niet meer naar Bill luisteren.
Hij plaatste mijn handen onder mijn hoofd. Hij lag op bed, zoals gewoonlijk. Op zijn rug waardoor zijn veranderde kleur ogen naar het plafond staarde. Zijn ogen waren nog steeds open, ze hadden niet meer de mooie bruine kleur, maar licht blauw. Hij kon niks zien. Of nou, niks, dat was een te groot woord. Tom zag licht. Schaduwen, donker licht, fel licht. Alles was anders. In het begin had hij het moeilijk met zijn ‘handicap’. Hij moest er heel erg aan wennen. Dingen in zijn leven veranderde drastisch. Gelukkig had hij Bill nog. Bill steunde hem door dik en dun. Hij had echt niet geweten wat te doen als Bill er niet was geweest.
‘‘Tom!’’ De deur van Tom zijn slaapkamer vloog open en de stem van Andreas galmde de kamer binnen. ‘‘Dat is lang geleden. Hoe gaat het my best mate?’’ Tom ging recht opzitten en ging opzoek naar de schaduw van Andreas. Hij stond vlak bij de deur. ‘‘H Andreas,’’ zei Tom met een glimlach, ‘‘het gaat prima, met jou?’’ Andreas grinnikte. ‘‘Prima, prima. Ga je mee met mij en Bill. We gaan naar je favoriete caf.’’ Tom had geen zin. Hij wilde rust. Hij wilde alleen gelaten worden en had nu geen behoefte aan gezelligheid. ‘‘Of heb je geen zin?’’ Vroeg Andreas er twijfelend achteraan bij het zien van Tom zijn gezicht.
Tom beet op zijn lip. ‘‘Sorry, ik heb niet zo’n zin.’’ ‘‘Weet je het zeker? We kunnen ook thuisblijven hoor. Dan doen we hier gewoon iets leuks met z’n drien.’’ Tom schudde zijn hoofd. ‘‘Echt niet Andreas. Ik blijf liever even hier, op mijn kamer.’’ Tom wist zeker dat Andreas nu zijn wenkbrauwen had opgetrokken. Hij begreep waarschijnlijk niks van Tom zijn vaagheid. Net zoals hij zelf eigelijk. Waarom ging ik niet gewoon mee? Dacht hij. Het was juist alleen maar gezellig als Andreas erbij was. ‘‘Misschien dat ik je vandaag nog zie. Doei Tom.’’ Andreas stond op van het bed, zijn voetstappen verraadde hem dat hij van Tom wegliep. ‘‘Doei,’’ zei hij nog zacht toen Andreas de deur achter zich dicht liet vallen.
Tom wist dat hij teleurgesteld was. ‘‘Ik mis de oude leuke Tom van vroeger,’’ had Andreas eens tegen hem gezegd. Tom wist zich toen geen houding te geven. Was hij dan echt veranderd? Bill vertelde het Tom ook vaak dat hij veranderd was. Tom snapte niet waarom. Hij was hooguit wat minder luidruchtig en ging niet meer achter de meiden aan. Was dat misschien het probleem? Was dat het wat ze miste?
Tom liet zich weer achterover vallen op bed. Zijn handen legde hij weer achter zijn hoofd en sloot zijn ogen. De deur van beneden verraadde dat Andreas en Bill weg waren. De rust was weer terug gekeerd in huis. De klok aan de muur tikte zacht. Het was het enige geluid wat de kamer vulde. Tik. Tak. Tik. Tak. Tom zuchtte diep uit. Dit was te rustig voor hem. Misschien had hij toch mee moeten gaan. Maar ls hij zou gaan, hoe kwam hij daar? Lopen, dan zou hij te veel risico’s nemen. Taxi, nee daar is het te dichtbij voor. Niet gaan, nee het was hier te rustig. Zo rustig dat hij hier nog gillend gek zou worden en als een hysterische kip zonder kop het huis uit zou rennen. om krabbelde overeind van het bed. Hij ging gewoon. Wat er ook zou gebeuren, hij moest naar dat caf. Tom was nog geen vijf minuten alleen, of hij verveelde zich al en werd stilaan gek van de tikkende klok. Hij schuifelde voorzichtig met zijn voeten over de grond. Waar had Bill mijn schoenen neer gezet? Bedacht hij bedenkelijk. Tom struikelde en wist meteen zijn antwoord. Hier dus. Hij bukte, en inderdaad. Zijn schoenen stonden hier die Bill vanmiddag nog had uitgedaan. Hij ging op bed zitten en trok de schoenen aan. Hij zocht de veters bij elkaar en strikte ze. Nu maar hopen dat ze niet los gingen, want dan zou hij plat op zijn neus gaan.

~ Hoofdstuk 2 ~

Beneden aangekomen, liet Tom zijn hand langs de muur gaan. Zijn sleutels hadden een speciaal plekje op de muur. Zo zou hij zijn sleutels nooit kwijtraken. Tom vond zijn sleutels en stopten ze snel in de zakken van zijn grote zwart -witte vest. Uit de hoek pakte hij zijn blindenstok. Dat was ook het plekje dat voor hem was bedoeld. Of nou ja, voor hem, voor zijn spullen die daar moesten staan zodat hij het niet kon kwijtraken. En zo kon hij het makkelijk vinden.
Met veel moeite kon Tom de deur vinden. Hij stapte naar buiten en trok de deur achter zich dicht in het slot. Hij klikte zijn blindenstok uit en begon aan zijn tocht naar het caf. De stok tikte op de grond. Het tikken deed hem denken aan de klok op zijn kamer. Maar zijn stok tikte iets sneller dan de wijzers van de klok. Hij hoorde veel verschillende mensen om zich heen praten. De stemmen waren zacht, dan hard en dan verzachte ze weer. Daaruit maakte hij op dat hij langzamer liep dan de mensen die wl konden zien.
‘‘H jongen wacht even!’’ Hoorde hij ineens. Tom werd bij zijn arm gepakt en brutaal achteruit getrokken. Luid getoeter volgde en hij schrok zich wezenloos. ‘‘Dat was nog maar net op tijd,’’ hoorde hij naast zich een meisjes stem opgelucht zeggen. Hij begreep er niks van. Werd hij dan bijna aangereden? ‘‘Jongen, gaat het? Wat is je naam?’’ Zijn gezicht had een verbaasde uitdrukking. ‘‘Uhm, ja?’’ Bracht Tom verbaasd uit. ‘‘Kom, ik help je wel oversteken.’’ Het meisje haakte haar arm door Tom zijn arm. Samen staken ze over.
‘‘Mijn naam is Eve. Wat is jou naam?’’ ‘‘Tom. Mijn naam is Tom.’’ ‘‘Leuk je te ontmoeten,’’ zei ze. Haar andere hand legde ze op haar hand die tussen Tom zijn zij en arm zat geklemd. Hij knikte. Tom zei niet veel. Hij twijfelde of hij haar wel zo moest vertrouwen. Tegenwoordig wist je niet meer wie je wel of niet kon vertrouwen. Maar haar stem had iets vertrouwds. ‘‘Ben je ergens naar op weg, of was je gewoon wat aan het rondwandelen?’’ Tom schudde zijn hoofd. ‘‘Ik ben op weg naar het caf Jansen. Mijn broer zit daar met zijn beste vriend.’’ Het bleef even stil. Hij had gevoel dat Eve hem bekeek. Ze leek wel enthousiast. Tom kon bij mensen vaak aanvoelen hoe ze zich voelden. Alsof hij een speciale gave had. Voordat hij blind was, had hij daar niet eens opgelet. Maar dat was misschien wel omdat hij toen wl nog kon zien. Nu moest hij zich concentreren op de geluiden om hem heen.
‘‘Ik ga ook naar dat caf! Dat is toevallig.’’ Eve had een lach op haar gezicht en keek Tom verrast aan. Tom zelf kon ook geen lach onderdrukken. ‘‘Dat is inderdaad toevallig. Kom je er al lang?’’ Het bleef even stil. Eve maakte een geluidje waaruit Tom opmaakte dat ze nadacht. Het was zo’n geluidje dat ieder mens wel maakte om te laten horen dat ze nadachten. ‘9Al een half jaar. Ik woon hier ook nog niet zo lang. Hooguit drie maanden. Ik woon al op mezelf. Ik kon het thuis niet meer uithouden,’’ zegt ze met zacht gegrinnik er doorheen. ‘‘En jij dan?’’ Tom dacht even na. Hoelang kwam hij al in dit caf? Minstens twee jaar. Een maand voor het ongeluk ontdekte hij het caf. Er hing een leuke gezellige sfeer. Er waren leuke mensen en hij had er veel mensen leren kennen. ‘‘Minstens twee jaar. Ik had het caf ontdekt een maand voordat ik blind werd.’’
Ze stapten het caf binnen. ‘‘Heb je een ongeluk gehad?’’ Vroeg Eve geschrokken en haar hand kneep in zijn arm. Tom knikte. Eve begeleidde hem naar een kruk bij de bar. ‘‘Ga maar zitten,’’ zei ze terwijl ze de kruk verschoof. Tom legde zijn handen op de bar en liet zich op de kruk neerzakken. Nog een kruk werd verschoven, en een zacht plof geluid verraadde dat Eve ook was gaan zitten. ‘‘Vertel eens wat over je ongeluk.’’ Tom trok mijn wenkbrauwen op. Over het ongeluk… Hij wist daar niks meer over.
Hij vouwde zijn handen in elkaar en zuchtte eens diep. ‘‘Ik kan je er niks over vertellen. Ik kan me niks meer herinneren. Het enige wat ik nog weet is, is dat ik wakker werd in een kamer met veel gepiep. Het enige wat ik zag was fel vaag licht. Ik zag bijna niks. Alleen het licht dat in de kamer scheen kon ik zien en de schaduwen van mensen zag ik, meer niet.’’ Het bleef stil naast Tom. Haar zachte ademhaling was het enige teken van leven. ‘‘Wat erg. Ik bedoel, vreselijk om blind te zijn. Je kunt meteen niks meer. En dan zo onverwacht.’’ Tom knikte. ‘‘Ik ben blij dat ik nog wel wat licht kan zien. Ik vond het in het begin echt vreselijk. Mijn droom werd van me afgepakt,’’ zei hij zacht.
Haar zachte warme hand legde ze weer op zijn arm. Een klein zacht kneepje volgde. ‘‘Ik vind het echt erg voor je. Ik zou je graag willen helpen.’’ Verbaasd keek Tom op. ‘‘Hoe bedoel je?’’ Vroeg hij. Haar armbanden tikte tegen de bar toen ze haar armen erop had neergelegd. ‘‘Nou, ik neem aan dat je broer je heel vaak helpt. En, misschien dat hij ook eens ‘vrij’ wilt, snap je wat ik bedoel? En niet meteen denken, ik ken haar amper twintig minuten. Geen zorgen, ik wil je dolgraag leren kennen. Ik heb er alles voor over om zo’n lieve jongen als jou te helpen.’’ Tom keek verbluft de kant van Eve op. ‘‘Echt waar?’’ Vroeg hij zacht.

Tom zat op zijn kamer. Hij had Eve goed leren kennen. Ze was een lief meisje en hij kon haar zeker weten vertrouwen. Ze was aardig, spontaan en erg behulpzaam. Niks was voor haar teveel. Ze heeft hem thuisgebracht, naar zijn kamer gebracht en hem haar telefoonnummer gegeven. ‘‘Ik neem je morgen mee naar een muziekvoorstelling. Ik weet zeker dat je het leuk zult vinden,’’ zei ze en daarna verdween ze uit zijn kamer. Tom was nieuwschierig naar de soort muziek. Wie weet vond hij er wel niks aan. Tom liet zich achterover op bed vallen. Morgen kwam hij er wel achter, nu ging hij slapen…

~ Hoofdstuk 3 ~

Zacht getik vulde het geluid in de kamer van Tom. Kleine kiezelsteentjes werden tegen zijn ruit gegooid. Tom zuchtte en draaide zich weer om, trok het dekbed over zijn gezicht heen en maakte zachte smakgeluidjes. Klaar om opnieuw in slaap te vallen. Weer werden er kleine kiezelsteentjes tegen het raam gegooid. ‘‘Tom,’’ fluisterde een meisjesstem. Hij zuchtte en draaide zich op zijn rug. ‘‘Wie heeft het lef mij wakker te maken,’’ mompelde hij zacht en ging rechtop zitten. Hij sloeg het deken van zich af en stapte voorzichtig uit bed. Zijn handen gleden over de meubels in zijn kamer, zo kwam hij aan bij het raam.
Tom trok de gordijnen tot een kier open. ‘‘Tom! Eindelijk,’’ klonk weer de meisjesstem. ‘‘Ik ben het. Eve. Ga je mee of niet?’’ Tom kreeg een grijns op zijn gezicht. ‘‘Natuurlijk ga ik mee. Ik moet me even aankleden. Dat zal vast lang duren.’’ Dat laatste mompelde hij en hij had het meer tegen zichzelf dan tegen Eve. ‘‘Zal ik even helpen? Anders loop je dadelijk met vloekende kleding rond,’’ zei Eve giechelend. Tom lachte kort. ‘‘Onder de mat voor de deur ligt een sleutel, maak de deur maar open kom naar boven.’’
Zo gezegd zo gedaan. Eve had de sleutel gepakt en de deur open gemaakt. Ze sloop zacht de trap op en liep op haar tenen de kamer binnen. ‘‘H,’’ zei ze zacht toen ze de kamer van Tom binnen kwam. ‘‘H,’’ zei hij zacht terug terwijl hij voor zijn kast stond. Eve kwam naast hem staan en keek bedenkelijk de kast in. ‘‘Dit kun je wel aan doen. Een rood shirt, donkere spijkerbroek. Wilt meneer ook nog een bandana?’’ Vroeg ze met grijns. Tom grinnikte en knikte kort. Hij pakte de kleding van Eve over en kleedde zich snel aan. ‘‘Hm, moet je haar niet gedaan worden?’’ Daar had hij niet aan gedacht. Dat deed Bill altijd voor hem. ‘‘Oh ja, shit! Nou ja, pech gehad dan maar. Dan zitten mijn vlechtjes maar een beetje rommelig. Die bandana bedekt het wel een beetje.’’ Tom pakte de bandana van Eve over en deed het rond zijn hoofd. Eve maakte hem vast, en klaar waren ze.
Beneden aangekomen pakte Tom een tasje. ‘‘Hier, doe er maar wat eten en drinken in, ik pak een pen en papier. Anders flipt Bill hem nog.’’ Eve grinnikte en liep de keuken binnen terwijl Tom opzoek ging naar pen en papier. ‘‘Auw, verdomme!’’ Vloekte Tom hard toen hij zijn voet tegen de tafelpoot had gestoten. ‘‘Wat is er aan de hand?’’ Vroeg Eve die om de hoek keek. ‘‘Ik stootte mijn voet,’’ fluisterde Tom. Eve lachte. ‘‘Sukkel die je ook bent,’’ zei ze grinnikend. Tom lachte ook en sloeg daarna hopeloos zijn handen in de lucht. ‘‘Ik kan geen pen en papier vinden! O, waar legt Bill die dingen toch altijd?’’ Tom zuchtte eens en liet zijn armen weer naast zijn lichaam bungelen. ‘‘Hier. Op de keukentafel.’’ Eve wapperde met een papiertje naast zijn oor. ‘‘O, nou ja, dan weet ik dat ook weer,’’ zei hij en plofte op de bank neer. ‘‘Wat moet ik er neerzetten?’’ Vraagt Eve en laat zich naast Tom op de bank neerzakken. ‘‘Uhm, nou ja, ik weet niet precies wat jij allemaal van plan bent, so let your imagination run,’’ grinnikt Tom.
Eve begint te schrijven en al snel heeft ze het briefje klaar. ‘‘Ok. Ik ben klaar, zullen we gaan?’’ Tom knikte en pakte zijn blindenstok van de bank. Die was hij gister vergeten terug te zetten in de hoek in de gang. Eve opende voor hem de deur. Toen ze beide buiten stonden en de deur op slot was gedraaid, haakte Eve haar arm door die van Tom. ‘‘Ik denk dat je het wel leuk vindt. Of nou ja, ik hoop dat je het leuk vindt. Het is rustige muziek. Daar houd je toch wel van?’’ Eve keek Tom afwachtend aan. Hij haalde zijn schouders op en ging er niet op in. Hij had iets heel anders verwacht, maar misschien viel het wel mee. Daarom besloot hij er ook maar niet op in te gaan. Misschien had hij die rustige muziek wel nodig om even al zijn gedachtes op een rijtje te zetten.
‘‘We moeten wel met de trein, dat vind je toch niet erg?’’ Tom beet op zijn lip. ‘‘Of wel?’’ Vroeg Eve twijfelend. ‘‘Nee ik vind het niet erg, maar ik heb geen geld meegenomen.’’ Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan. Het belangrijkste vergat hij! Eve grinnikte. ‘‘Dat geeft toch helemaal niet! Ik heb geld genoeg voor ons twee om heen en terug te reizen.’’ Tom keek Eve dankbaar aan. ‘‘Wat zou ik zonder je moeten. Je bent een schat,’’ zei hij met een glimlach. ‘‘Ik weet dat ik een schat ben, dat hoef je mij niet meer te vertellen. Maar toch bedankt voor het compliment,’’ Zei Eve met een lach en week meteen uit voor de rondvliegende hand van Tom. Op een haar na miste hij haar bovenarm. ‘‘Zo, dat nog noem ik nog eens geluk,’’ zei Eve grinnikend terwijl ze haar arm weer door die van Tom haakte.


Met z’n tween zaten ze in de trein. Tegenover elkaar want ze wilden allebei bij het raam zitten. Tom had zijn hoofd tegen de ruit gelegd en had zijn ogen gesloten. Hij was moe. Het was gisteravond laat geworden en om dan om 5 uur ’s ochtends al uit bed te worden getrommeld, was geen pretje. Ook Eve was moe en had haar hoofd tegen de hoofdleuning van de zitting gelegd. Haar ogen waren ook gesloten. Het zag er niet naar uit dat ze die snel zou openen. Zelfs niet als iemand tegen haar zou praten.
‘‘Tom?’’ Vroeg ze zacht terwijl ze haar ogen nog steeds gesloten hield. ‘Ja?’ Kwam er vermoeid uit het hoekje van de stoel. ‘‘We moeten wel wakker blijven, anders missen we dadelijk het juiste perron,’’ zei Eve zacht. Een zucht kwam uit haar mond van vermoeidheid. Net zoals bij Tom. Die kon een zucht ook niet onderdrukken. ‘‘Volgens mij zijn we er zelfs al bijna,’’ zei Eve die rechtop was gaan zitten. Tom opende zijn ogen – niet dat het veel nut had – en hief zijn hoofd op. ‘‘Dan zal ik maar eens proberen wakker te blijven,’’ zei hij zuchtend. Eve lachte hard. ‘‘En nu kun je wel wakker blijven! Nou lekker is dat.’’ Tom grinnikte en stak zijn tong uit, niet wetend of ze het wel gezien had. ‘‘Moet ik dat stuk vlees soms afhakken?’’ Zei ze dreigend. Ze had het dus wel gezien. Tom lachte. ‘‘Dat bluf je.’’ Eve grinnikte. ‘‘Misschien ook niet,’’ zei ze zacht. ‘‘Misschien komt dat nog wel. Dan sluip ik stiekem je kamer binnen als je slaapt.’’ Tom lachte en gaf Eve een zachte schop. ‘‘Worden we gewelddadig?’’ Zei ze met een grijns. Tom ging er niet op in en keek met een lach op zijn gezicht de andere kant op.

Eve had stevig Tom zijn hand vast gepakt. Samen liepen ze over het drukken station waar iedereen zijn eigen weg ging. Een paar mensen knalden tegen Tom op waardoor hij soms zijn evenwicht verloor van de onverwachte klap, maar Eve trok hem keer op keer net op tijd terug. ‘‘Kunnen ze niet uitkijken,’’ mompelde Tom boos toen een man weer tegen de zijkant van zijn lichaam liep. Eve haalde haar schouders op. ‘‘We zijn hier bijna weg. De uitgang is al in zicht.’’ Met stevige passen liepen ze door, naar de uitgang. Ze wilden hier zo snel mogelijk weg zijn. ‘‘Jeetje,’’ Zei Eve puffend toen ze eindelijk buiten stonden. ‘‘Ik heb het nog nooit zo druk op een station gezien. Het leek wel of we op het vliegveld waren beland,’’ zei Eve en gaf Tom zijn blindenstok weer. Die had hij maar in elkaar gevouwen anders zou hij nog mensen verongelukken. ‘‘Kijk de taxi staat er al!’’ Zei Eve enthousiast en greep Tom bij zijn hand. Ze pakte de tas van de grond en begon met een stevige looppas op de taxi af te lopen. ‘‘Jeetje rustig,’’ zei Tom hijgend, ‘‘die taxi rijdt heus niet weg hoor.’’ ‘‘Natuurlijk wel! Als het hem te lang duurt is hij zo pleiten,’’ zei Eve gehaast. Tom trok zijn wenkbrauwen op. ‘‘Natuurlijk. Die rijdt echt niet weg hoor. Want dan rijdt hij van zijn geld weg.’’ Eve stopte en keek Tom bedenkelijk aan. ‘‘Hm, daar heb je gelijk in,’’ gaf ze toe en begon meteen weer te lopen. Dit keer echter niet meer zo gehaast, maar op een rustig tempo die Tom wel kon bijhouden.
‘‘De Kalverstraat,’’ Zei Eve tegen de chauffeur toen ze zich uitgeput op de stoel achter in de taxi liet neerploffen.

~ Hoofdstuk 4 ~

Eve had Tom zijn hand stevig beet gepakt. Ze liepen om het gebouw heen. ‘‘Waarom is het zo stil en waarom zeg je niks?’’ Vroeg Tom die het zaakje niet helemaal meer begon te vertrouwen. ‘‘Stil nou. Dadelijk worden we betrapt,’’ was het enige wat Eve zei. Tom stopte met lopen en rukte zijn hand los. ‘‘Ik vind het helemaal geweldig dat je me ergens mee naar toeneemt, maar nu wil ik weten waar we zijn en wat we gaan doen.’’ Tom sloeg zijn armen over elkaar en keek en strak voor zich uit. Niet wetend waar hij naar toe keek. Eve zuchtte. ‘‘Ik neem je mee naar een muziekvoorstelling zoals ik al eerder had gezegd. En het is zo stil omdat hier nog niemand is. We gaan stiekem naar binnen sluipen om de soundcheck te kunnen horen.’’ Tom keek verbluft voor zich uit. ‘‘Gaan we echt naar binnen sluipen?’’ Vroeg hij ongelovig. Hij had zoiets nog nooit gedaan en het leek hem wel leuk. Eve knikte, vergeten dat Tom dat niet kon zien.
‘‘Ok, nu moeten we opschieten voor er straks allemaal beveiligingmannetjes aankomen.’’ Tom grinnikte en Eve pakte zijn hand weer vast. Dat was iets gewoontelijks geworden. Dat ze zijn hand beet pakte. Hij vond het eigelijk helemaal niet erg. Zo had hij het gevoel dat ze er echt voor hem wilde zijn. Eve begon weer te lopen en met een langzaam tempo volgde Tom. Zenuwen gierde vol door zijn lichaam. Alsof hij weer voor het eerst op het podium stond. Maar nu was het omdat hij bang was dat ze betrapt zouden kunnen worden. Maar dat maakte het juist spannender. ‘‘We zijn bijna binnen,’’ zei Eve zacht en kneep zacht in de hand van Tom.
‘‘Ok, nu moeten we doorlopen. Houd mijn hand goed beet en probeer naast me te blijven lopen, anders struikel je over mijn voeten.’’ Tom knikte en pakte, zoals Eve vroeg, haar hand steviger beet. Ook zij pakte zijn hand steviger beet en zei zacht tegen Tom dat ze nu naar binnen zouden lopen en ze heel stil moesten zijn. Voorzichtig duwde Eve de deur open die zacht piepte. Tom hield zijn adem in. Als dit maar goed gaat, dacht hij. Eve trok Tom zacht met haar mee. Deuren werden door Eve geopend en vervolgens weer zacht gesloten. ‘‘Nog n deur en dan zijn we er. We moeten alleen oppassen dat niemand ons ziet,’’ fluisterde ze zacht. Tom knikte en veegde zijn klamme hand af aan zijn grote broek. Hij beefde als een rietje. Hij was een stoere jongen met veel lef, maar dit vond hij toch wel spannend. Tom hoorde Eve diep zuchten. Zij was ook zenuwachtig, dat voelde Tom aan haar trillende hand die hij stevig beet had.
Eve duwde de deur voorzichtig open, keek snel om zich heen en trok Tom achter haar aan naar achteren. Achter in de zaal lieten ze zich snel op een stoel neer ploffen en bleven een beetje onderuit hangend in de stoel zitten. ‘‘Het is ons gelukt,’’ zei Eve opgelucht met een grote grijns op haar gezicht. Tom lachte ook en knikte opgelucht. ‘‘Ik ben blij dat we niet gesnapt zijn,’’ zei hij met een zachte zucht. ‘‘Ja inderdaad. Nu moeten we alleen nog wachten tot David begint te spelen. Hij speelt piano. Het is prachtig, dat kan ik je vertellen.’’ Tom beet op zijn lip. Piano. Daar hield hij eigelijk niet zo van. Had hij dan al die moeite en inspanningen gedaan om een stukje van iemand te horen die met zijn vingers op de pianotoetsen tikte? Hij zuchtte en liet zijn hoofd tegen de hoofdsteun leunen. Hij ging een hele saaie dag tegemoet.

‘‘Hij komt op,’’ zei Eve enthousiast. Tom hief zijn hoofd op en keek voor zich uit. Daar zou vast het podium staan met waarschijnlijk een grote piano erop met een grote vleugel. Hij keek ongenteresseerd voor zich uit. Hij vond het helemaal niet leuk, en dan moest de voorstelling nog beginnen. Zacht geluid van een verschuivende kruk vulde het geluid in de zaal. Eve had haar handen vast geklemd rond de armleuning en keek vol spanning naar het podium waar haar favoriete artiest zat. David was haar grote voorbeeld. Wat ze Tom nog niet had verteld, is dat ze zelf ook piano speelde. Ze nam een groot voorbeeld aan David die vaak maar wat uit de losse hand speelde. Hij had geen vaste nummers die hij bij ieder optreden zou spelen. Dat vond ze nou zo fantastisch aan David. Ieder optreden was weer iets nieuws en iets onverwachts. Hij speelde wat in hem opkwam.
Toen David begon te spelen, was Eve helemaal in haar eigen droomwereldje en had ze haar ogen gesloten. Tom daarin tegen zat onderuit gezakt in de stoel en luisterde ongenteresseerd naar de pianoklanken die door de zaal heen galmde.
‘‘Wat vind je ervan?’’ Vroeg Eve toen er een pauze was voor David. Tom haalde zijn schouders op en wist niet wat te zeggen. Eve zuchtte. ‘‘Je moet er naar leren luisteren. In het begin vond ik er ook niks aan toen mijn vriendin me dit liet horen.’’ Tom keek schuldig voor zich uit. Hij vond het jammer dat hij de muziek niet leuk vond, want Eve wilde hem dolgraag verrassen met deze voorstelling en hoopte dat hij het ook leuk zou vinden, maar dat was niet zo. David kwam weer op en ging op zijn krukje zitten. Hij staarde voor zich uit en begon toen te spelen. ‘‘Ok, sluit je ogen, ontspan je en denk nergens aan en luister aandachtig naar de muziek.’’ Tom volgde de instructies van Eve op en sloot zijn ogen. Hij ontspande zich en probeerde nergens anders aan te denken dan alleen aan de pianoklanken.
Tom droomde weg door de muziek die zijn hoofd binnen sloop. Hij werd dromerig, zijn ademhaling werd langzamer en een rustig gevoel overheerste zijn lichaam. Deze muziek bracht hem herinneringen van vroeger op. Vroeger toen hij nog kon zien en hij nog klein was. Toen zijn ouders nog bij elkaar waren en ze met z’n vieren op de dag van Oud en Nieuw een spelletje aan het spelen waren. Ganzenbord omdat zijn moeder dat zo graag wilde spelen. Hij kreeg een glimlach op zijn gezicht. Hij miste die tijd zo. Als hij de tijd kon terug draaien, had hij ervoor gezorgd dat zijn ouders nooit zouden scheiden – hoewel hij dan wel jammer vond dat hij Gorden dan nooit zou ontmoeten –. En dan had hij ervoor gezorgd dat hij op de dag van zijn tournee, geen ruzie had gehad met Bill. Dan was hij nooit boos weggelopen van de tourbus en dan was hij niet aangereden door een dronken automobilist.
‘‘Wat vond je ervan?’’ Haalde Eve hem weer uit zijn gedachten. Hij hief zijn hoofd op en merkte dat de muziek gestopt was. ‘‘Mooi?!’’ Bracht hij er een beetje verward uit. Eve kreeg een lach op haar gezicht. ‘‘Zie je nu wel. Je moet ernaar leren luisteren,’’ zei ze blij en stond op uit de stoel. Ze stak haar hand uit naar Tom die hij niet kon zien. Daarom pakte ze maar zijn hand beet en trok hem uit de stoel. Geschrokken stond Tom tegenover Eve. ‘‘Volgende keer mag je me ook wel eerst waarschuwen,’’ zei hij met een grijns.

~ Hoofdstuk 5 ~

Samen met Eve liep Tom door de straten van Loitsche. Ze waren snel terug met de trein, want gelukkig was het niet zo druk als vanmorgen. Toen was het echt een hel voor een Tom. Hij zette nog geen stap of er liep al iemand tegen hem aan.
‘Waarom ben je zo stil?’ Vroeg Eve die haar arm door die van Tom had gehaakt. Beide waren ze stil. ‘Ik ben gewoon een beetje moe en ik denk na,’ was Tom zijn antwoord. ‘Hm,’ zei Eve en keek weer voor haar uit. Ze begreep niks van Tom. Normaal praatte hij zoveel, en nu was hij stil. Dat vond ze maar vreemd.
‘Weet je zeker dat alles goed gaat?’ Vroeg ze twijfelend toen ze de straat van Tom binnen liepen. Tom keek peinzend voor zich uit en zat zo diep in gedachten, dat hij Eve niet eens hoorde. ‘Hallo! Aarde aan Tom!’ Ze gaf Tom een zacht klap tegen zijn bovenarm en dat leek hem wakker te schudden uit zijn dagdroom. ‘Hm?’ Vroeg Tom. Eve zuchtte en schudde haar hoofd. ‘Je bent echt onmogelijk jij,’ zei ze met een klein grijns op haar gezicht.
‘Vanaf hier kun je het toch wel alleen? Ik zal voor je aanbellen,’ zei Eve toen ze samen voor de deur van Tom zijn huis stonden. Tom glimlachte. ‘Bedankt voor de leuke dag.’ Eve sloeg haar ogen neer. ‘Graag gedaan hoor,’ zei ze met een kleine lach op haar gezicht. Ze drukte op de bel van Tom zijn huis en liep weg. ‘Doei Tom,’ zei ze en verdween toen de hoek om.
Voor Tom nog wat kon zeggen, had Bill de deur al voor Tom opengedaan en was Eve al verdwenen. ‘Tom! Waar heb jij in Godsnaam de hele dag uitgehangen?! Ik probeerde je te bellen maar je nam niet op!’ Was het eerste wat Tom te horen kreeg. Dat noem ik nou eens een leuk welkom, dacht hij sarcastisch, maar hij hield wijs zijn mond. ‘Kom naar binnen en vertel me alles,’ zei Bill weer en pakte Tom bij zijn arm beet. Hij trok rustig maar toch ook wild tegelijk het huis binnen. Bill deed Tom zijn jas uit en hing hem aan de kapstok terwijl Tom feilloos de weg naar zijn vertrouwde plek op de bank liep. Ook Bill liep de woonkamer binnen en plaatste zich tegenover zijn broer. Bill legde zijn handen op zijn schoot en zuchtte eens.
‘Waarom heb je niet gezegd dat je weg bent geweest?’ Bill keek Tom afwachtend aan terwijl Tom vragend voor zich uit keek. Hij begreep er niks van. Eve had toch een briefje geschreven voor Bill? Tom friemelde aan zijn nagels. Waar had Eve het dan neergelegd? Tom speelde nu weer met zijn piercing en keek bedenkelijk voor zich uit. ‘Krijg ik nog antwoord, of moet je er nog naar zoeken?’ Vroeg Bill ongeduldig. Tom fronsten zijn wenkbrauwen. ‘Doe gewoon even rustig ja. Heb je dan nergens een briefje gezien? Eve had er zeker weten n geschreven.’ ‘Ho ho ho! Wacht even! Wie is Eve?’ Oeps, Tom had zich verraden. ‘Eve is een meisje die ik heb ontmoet in het caf. En ja, ze is heel aardig en ik ben vandaag samen met haar naar een muziektentoonstelling geweest,’ zei Tom. Dan wist Bill dat ook allemaal weer, dacht Tom en liet zich onderuit zakken in de bank. Bill beet op zijn lip. ‘Naar een muziektentoonstelling? En dat vraag je dan niet! Wie weet waar ze je mee naar toe had genomen! Tom je kan niet zomaar jan en alleman vertrouwen,’ riep Bill die helemaal rechtop was gaan zitten van de woede. Ook Tom werd boos. Hij wist dondersgoed met wie hij wel of niet mee kon gaan.
Tom stond boos op. ‘Bill, sinds ik blind ben, speel je alleen maar de baas over mij! Ik ben oud en wijs genoeg om voor mezelf te zorgen ok!? Ik ben 19. Stop ermee. Ik wil zelf bepalen met wie ik wel of niet mee ga, begrepen?!’ Tom liet alles uit zijn mond rollen zonder erbij na te denken. Hij wist dat hij Bill hiermee kon kwetsen omdat Tom heel goed wist dat Bill graag voor hem wilde zorgen. Hij wist dat Bill bang was om zijn tweelingbroer kwijt te raken. Zjn zielsverwant.
Tom liep naar de gang. Pakte met zijn rechterhand de trapleuning vast en liep naar boven. Bill wandelde hem achterna. ‘Tom wacht. Je weet heus wel wat ik bedoel. Ga nu niet zo beginnen.’ Tom negeerde zijn broertje en liep stug door. Hij was boos, en daar was niks aan te veranderen. Hij liep naar zijn kamer maar knalde tegen de deur op. Tom was zo boos, dat hij niet eens meer nadacht over waar hij nu precies liep, en kon dus ook niet bereken tot hoever hij nog moest lopen. ‘Tom gaat het! Wacht nou…’ Bill kon zijn zin niet afmaken want Tom gooide de deur met een harde smak voor zijn neus dicht. ‘Even,’ hoorde Tom, Bill zijn zin nog zacht afmaken.
Tom liet zich op bed vallen. Op zijn buik en zijn handen onder het kussen. Zijn gezicht diep in het kussen begraven om zo zijn kwade kreten binnen te houden. Tom voelde zich gekwetst. Alsof Bill dacht dat hij niet voor zichzelf kon zorgen. Dat raakte hem. Tom was oud en wijs genoeg om zelf beslissingen te nemen. En Eve was helemaal geen persoon die Tom ergens heen zou brengen waar hem erge dingen kon overkomen. Nee dat wist Tom wel zeker, zo was Eve niet.
De deur ging zacht open wat te horen was door het zachte krakend geluid. Sinds wanneer kraakt mijn deur? Dacht Tom verbaasd. Bill liep zacht de kamer binnen en sloot de deur weer achter zich. ‘Tom ik wil even praten met je.’ Tom zei niks en hield zijn hoofd in zijn kussen verstopt. ‘Ik wil niet slapen als wij ruzie hebben.’ Tom zuchtte en voelde zijn eigen warme adem dat werd terug gekaatst door het kussen, tegen zijn gezicht aan slaan. Het matras naast Tom deukte in omdat Bill naast hem ging zitten. ‘Tom alsjeblieft,’ zei Bill zacht en liet zijn hand op Tom zijn rug rusten. Tom zuchtte verslagen en ging rechtop zitten. Hij keek nors voor zich uit, wetend dat hij nu Bill niet aankeek, iets waar Bill zich aan kon ergeren.
‘Ik weet dat je je ergert aan mijn gedrag. En daar bedoel ik met name mee dat ik me overal mee bemoei. Ik weet heus wel dat je alles zo onderhand wel alleen kunt, maar ik ben gewoon zo bang je kwijt te raken.’ Dat laatste zei Bill zacht. Bill vouwde zijn handen in elkaar en bestudeerde zijn zwart gelakte nagels waar het nagellak ondertussen al vanaf bladerden. Hij moest het overnieuw lakken, maar hij had er geen zin in.
Tom zuchtte en liet zijn hoofd zakken. ‘Ik weet wel dat je het allemaal goed bedoelt, maar soms heb ik het gevoel dat je mijn moeder speelt. Ik vind dat gewoon niet leuk. Ik kan het niet hebben en dan word ik chagrijnig.’ Tom keek op en keek naar de schaduw van zijn broer naast zich. Het bleef stil. ‘Het spijt me,’ zei Bill zacht. Tom kreeg en glimlach op zijn gezicht en legde voorzichtig zijn hand op Bill zijn schouder. Alsof het ieder moment kon breken. ‘Het is niet erg. Zo weet ik dat je altijd voor me klaar staat en dat je om me geeft.’ Bill kreeg een glimlach op zijn gezicht. ‘Mag ik je knuffelen?’ Tom kreeg en lach op zijn gezicht en knikte met zijn hoofd. Bill pakte zijn broer meteen stevig beet en hield hem bijna in een wurggreep.
‘Ok Bill. Genoeg,’ bracht Tom piepend uit. Bill liet Tom grijnzend los en gaf hem nog een paar schouder kloppen. ‘Ik ga naar bed. Welterusten,’ zei Bill en stond op van het bed. ‘Welterusten,’ zei Tom voordat Bill de deur achter zich dicht deed.

~ Hoofdstuk 6 ~

De volgende morgen was Tom al vroeg op. Gisteravond had hij zich voor genomen om lekker lang in bed te blijven en eens lekker uit te slapen, maar gek genoeg had hij daar geen zin in. Hij brandde van de energie. Hij stond te popelen om iets te gaan doen, maar wat wist hij niet. Hoe voelde zich energiek, alsof hij tien kilo suiker had opgegeten. Hij stuiterde nog net niet op en neer van de energie.
Tom liep voorzichtig van de trap af. Zijn zachte vingers streelde de witte muur toen hij van de trap afliep. Zijn blote voeten betaste de koude trap voorzichtig, alsof het ieder moment kon breken en hij neer zou vallen. Dan zou hij draaiend en oneindig in een zwart gat zakken en er nooit meer uit komen.
Tom liep naar de keuken, betaste de kastjes en vond uiteindelijk het goede kastje. De kast met al de etenswaren. Hij betaste alle dingen die in het kastje stonden en vond na een lange zoektocht de zak met de broodjes erin. Hij pakte er eentje uit en ging op zoek naar de hagelslag. Hij vond het altijd zo vervelend om alles bij elkaar te zoeken. Op dat soort momenten mistte hij de tijd dat hij wl kon zien. Op meerdere moment mistte hij dat eigelijk wel. Hij had er alles voor over om ervoor te kunnen zorgen dat hij weer kon zien. Dat alles weer was zoals vroeger. Dan had hij minder ruzies en discussies met Bill.
Hij vond het doosje met hagelslag, hij besmeerde het broodje met boter die nog op het aanrecht stond, en liet daarna zijn broodje met hagelslag versieren. Maar zoals hij al dacht, ging het helemaal mis. In plaats van dat er gewone hoeveelheid op broodje kwam, viel de helft van het doosje op zijn broodje en op de grond. Zacht vloekend probeerde hij de zooi op te ruimen, waardoor hij alles eigelijk alleen maar erger maakte. ‘‘Jezus! Wat is hier gebeurd?!’’ Tom schrok op van Bills luide stem die ineens door de keuken galmden. ‘‘Nou voor jou is het Tom hoor,’’ probeerde Tom er met een grap onderuit te komen. Bill zuchtte. ‘‘Nu geen grapjes alsjeblieft,’’ zei Bill en begeleide Tom naar de eettafel. ‘‘Wat is er in Godsnaam gebeurd?’’ Tom haalde zijn schouders op. ‘‘Ik wilde hagelslag op mijn broodje doen, maar zoals je ziet ging alles weer helemaal verkeerd.’’
Bill begon te lachen. ‘‘Soms zijn die onhandigheden van jou echt t grappig.’’ Tom vloekte zacht en tikte met zijn vingers op het tafelblad. ‘‘Ik vind jou ook aardig hoor,’’ zei Bill en klopte onverwachts op Tom zijn schouder. Tom veerde een stukje overeind en zwaaide met zijn platte hand door de lucht in de hoop Bill te kunnen raken. Maar Bill was te snel. De hand van Tom raakte zijn bovenarm op een haar na. Tom zuchtte. ‘‘Soms kan ik je echt wat aan doen Bill,’’ zei Tom en ondersteunde met zijn hand zijn voorhoofd. ‘‘Ik zal je met rust laten mijn liefste broer,’’ zei Bill grinnikend. ‘‘Slijmbal,’’ zuchtte Tom waarop Bill met zijn vingers door Tom zijn cornrows woelde. ‘‘Bill!’’ Riep Tom gergerd uit. Bill lachte en begon met het opruimen van de stukjes hagelslag die over de hele keukenvloer waren verspreidt.
Nog geen drie minuten later had Bill alles opgeruimd en voor Tom zijn broodje verder klaar gemaakt. ‘‘Alsjeblieft,’’ zei Bill en zette het bord met Tom zijn broodje erop, voor zijn neus neer. Bill had voor zichzelf ook een broodje met hagelslag klaar gemaakt en liet zich op de stoel tegenover Tom neer ploffen. ‘‘Dankje Bill,’’ zei Tom en nam een hap van zijn broodje. ‘‘Graag gedaan hoor.’’
‘‘Weet je, ik zou vandaag wel naar het strand willen, en jij?’’ Vroeg Bill na een lange stilte. Beide hadden ze hun broodje al op en zaten ze met hun gedachtes ver weg in dromenland. Tot deze zin van Bill dan. Dat deed Tom ontwaken uit zijn dagdroom. ‘‘Hm? Naar het strand, met dit weer?’’ Vroeg Tom verward omdat hij met zijn gedachten nog heel ergens anders zat. ‘‘Met dit weer?’’ Riep Bill verbaasd uit, ‘‘het is dertig graden en de zon schijnt fel! Jij wordt echt met de dag gekker.’’ Tom lachte. ‘‘Ja sorry, ik kan nog steeds niet naar buiten kijken. En inderdaad, je hebt eigelijk wel gelijk. Ik merk nu pas op hoe warm het hier eigelijk is. Misschien is het strand toch niet zo’n gek idee.’’ Bill schudde lachend zijn hoofd. ‘‘Raar typetje dat je ook bent. Kom, ga je omkleden dan kunnen we zo meteen al weg.’’
Tom knikte en stond op. Hij liep feilloos de weg naar de trap. Hij liet zijn handen over de muur glijden en stapte voorzichtig de trap op. Iedere tree liet hem rillen. Ze waren koud. Iedere traptrede lieten zijn voeten verkoelen. Het voelde eigelijk best prettig vergeleken met benauwde weer dat buiten en binnen gaande was.

‘‘Tom ben je nou al klaar?’’ Bill kwam de kamer van Tom binnen. Tom was bezig met de riem rond zijn broek te doen. Bill zuchtte. ‘‘Alsjeblieft Tom, schiet op. Ik wil weg uit dit benauwde huis.’’ ‘‘Houd nou gewoon je mond. Dan ga je maar alleen. Je weet dat alles nu langer duurt bij mij,’’ zei Tom boos en gerriteerd door de riem die maar niet vast wilde. Bill zuchtte. ‘‘Sorry,’’ zei hij terwijl hij de riem uit Tom zijn handen verloste. Hij prikte het stukje metaal door het juiste gaatje en liet Tom zijn xxl shirt er overheen glijden. ‘‘Ben je nu klaar met alles?’’ Vroeg Bill. Tom knikte, pakte de tas op die hij daarnet had gevuld met wat spulletjes die hij wilde meenemen. ‘‘Ok, kom,’’ zei Bill en haakte zijn arm door die van Tom. Samen liepen ze naar beneden. Bill pakte ook zjn tas van de tafel en liep naar zijn auto. Hielp Tom in de auto en stapte vervolgens ook zelf in.
Tom worstelde wat met de gordel maar kreeg hem uiteindelijk toch vast. Ook Bill was ready en startte zijn auto. Hij reedt van de oprit af, de straat uit en op weg naar het strand.

~ Hoofdstuk 7 ~

Bij het strand aangekomen legde Bill de handdoek voor Tom neer op het zand. De witte handdoek plofte zacht in het warme zand. ‘‘Ga maar zitten,’’ zei Bill en legde zijn handen op de schouders van Tom. Hij drukte hem zacht naar beneden. Tom liet zich neerploffen op zijn handdoek en schopte meteen zijn schoenen uit. Zijn zwarte vest ging uit, gevolgd door zijn andere kleding, daar was het net iets te heet voor in de brandende zon. Ook Bill liet zich neerzakken op zijn handdoek die hij net had neergelegd.
‘‘Het is lekker weer h?’’ Vroeg Bill terwijl hij bezig was met het insmeren van zijn armen. Tom knikte alleen terwijl hij zijn ogen genietend had gesloten achter zijn zonnebril. Tom legde zich zacht neer op zijn handdoek en genoot van de warme zonnestralen die op zijn huid brandde. Hij vond het heerlijk en liet dat merken door een glimlach op zijn gezicht te zetten.
‘‘Het is echt lang geleden dat wij samen nog op het strand hebben gezeten,’’ zei Tom. Hij leunde op zijn ellebogen en staarde recht voor zich uit. Hij luisterde naar het geluid van de zee, de fluitende vogels en naar het vrolijke gelach van de mensen. ‘‘Ja inderdaad. We moeten eens wat vaker iets met elkaar gaan doen,’’ zei Bill met een zucht en leunde net zoals Tom, op zijn ellebogen. Hij keek ook naar de zee die hoge golven maakten. Tom knikte. ‘‘Het is alleen jammer dat je niet zo vaak thuis bent,’’ zei Tom zacht.
Hij vond het inderdaad niet leuk dat zijn broer zo weinig thuis was. Hij verveelde zich vaak. En als Bill dan thuis was, dan was hij bezig met nieuwe liedjes te schrijven. Ze hadden de laatste tijd maar weinig aandacht voor elkaar. Toen Tom nog in de band zat, was hij iedere dag bij zijn broer, maar nu was hij bijna iedere dag van zijn broer gescheiden.
‘‘Ik heb volgende week twee weekjes vakantie. Dan kunnen we misschien wel wat dingen doen.’’ ‘‘Zoals wat?’’ Vroeg Tom meteen enthousiast en ging recht opzitten op zijn handdoek. ‘‘Nou uhm, misschien dat we naar de bioscoop kunnen. Of…’’ Bill bleef stil. Hij wist niet precies wat hij nou voor leuke dingen kon doen met Tom. Hij was blind en daardoor werden er al veel dingen van het lijstje geschrapt. Tom zuchtte. ‘‘We kunnen niet echt veel dingen doen h?’’ Vroeg Tom die het allang wist dat het niet veel dingen zouden worden. Bill sloeg zijn ogen neer. ‘‘Nee, niet echt,’’ gaf hij zacht toe.
Tom ging weer liggen en staarde naar het felle licht in de lucht dat de zon moest zijn. Tom vond het jammer dat hij niks met zijn broer kon doen. Hij was teleurgesteld en verdrietig. Dit was al het zoveelste dat van Tom werd afgepakt.
‘‘Komop Tom. Trek het je niet aan. Er zullen vast nog wel veel meer dingen zijn die we met z’n tween kunnen doen,’’ zei Bill en gaf Tom een zacht stomp tegen zijn bovenarm. ‘‘Denk je?’’ Vroeg Tom twijfelend en keek peinzend de richting uit naar Bill. Bill knikte. ‘‘Ik weet het wel zeker. We kunnen wel iets verzinnen en desnoods zoeken we iets op op het internet.’’ Tom knikte. Dat vond hij wel een goed idee.
‘‘H Tom, jij ook hier?’’ Hoorde Tom ineens. Eve! ‘‘H Eve. Ik wist niet dat jij hier ook was,’’ zei Tom vrolijk en ging rechtop zitten. Eve haalde met een grijns haar schouders op. ‘‘Niet goed dan?’’ Zei ze met dezelfde grijns. Tom begon te lachen en knikte met zijn hoofd. ‘‘Natuurlijk is goed. Kom je bij ons zitten?’’ Eve dacht even na, haalde daarna haar schouders op. ‘‘Zo terug,’’ zei ze snel en huppelde als een klein kind weer weg van de tweeling.
‘‘Zeg Tom. Moet je mij niet eens aan iemand voorstellen?’’ Vroeg Bill verbaasd. Hij kende Eve natuurlijk nog niet. Tom keek verbaasd Bill zijn kant op en begon daarna te lachen. ‘‘O! Haha, dat was ik helemaal vergeten. Sorry Billy. Dat was nou Eve. Het meisje dat ik op straat heb leren kennen. Ze is heel aardig, geloof me. Je vindt het vast niet erg dat ze erbij komt zitten?’’ Bill schudde lachend zijn hoofd. ‘‘Ik heb er zeker niks meer in te brengen. Dus het zal wel moeten,’’ zei hij met een grijns. ‘‘Goed gezien Bill,’’ zei Tom met een schijnheilig gezicht.
‘‘Daar ben ik weer.’’ Eve haar stem klonk vrolijk Tom zijn hoofd binnen. Ze legde haar handdoek neer op het zand naast Tom en ging erop zitten. Nog geen tel later vloog ze weer overeind. ‘‘Laat ik me voorstellen,’’ zei ze toen tegen Bill en stak haar hand uit. ‘‘Ik ben Eve. Een vriendin van Tom.’’ Ze schudde de hand van Bill die haar een tikkeltje verbaasd aankeek. ‘‘Bill. Tom z’n tweelingbroer,’’ zei Bill en keek Eve onderzoekend aan. Hij wist nog steeds niet zeker of ze wel te vertrouwen was.
‘‘Ok, nu we allemaal weten wie wie is, heb ik zin in een ijsje. Wie nog meer?’’ Vroeg Tom toen Eve weer op haar handdoek was gaan liggen. ‘‘Ja hallo Tom! Ik lig net, kon je dat niet zeggen toen ik nog stond?!’’ Tom hield lachend zijn schouders op. ‘‘Maar ik wil wel een ijsje hoor, en jij Bill?’’ Bill knikte ook. ‘‘Ik heb ook wel zin in een ijsje. Afkoeling zal ons wel goed doen.’’ Eve hielp Tom overeind, haakte haar arm door zijn arm en liepen vervolgens met z’n drien naar de ijskraam die verderop stond.
‘‘Ik neem aardbei,’’ zei Eve toen ze aan de beurt waren. ‘‘Ik wil peer.’’ ‘‘Dan neem ik wel chocola,’’ zei Bill. De man knikte en begon met de ijsbolletjes op de hoorntjes te doen. ‘‘Alsjeblieft.’’ De man gaf alledrie de tieners hun ijsje terwijl Bill het geld uit zijn portemonnee graaide. ‘‘Ik trakteer jullie wel,’’ zei Bill vlug toen Eve en Tom wilden tegenstribbelen omdat ze het zelf wilden betalen.
‘‘Wat doe je in je vrije tijd Eve?’’ Vroeg Bill toen ze met z’n drien op hun handdoeken neer ploften. ‘‘Ik speel piano,’’ zei Eve trots met een glimlach. ‘‘Echt! Dat is leuk!’’ Bill veerde enthousiast overeind toen hij het woord piano hoorde. Simone, Tom en Bill hun moeder, speelde ook altijd graag piano. Ze zong dan er dan ook graag liedjes bij. Iets wat Bill prachtig vond. Hij nam dan ook vaak plaats naast zijn moeder en luisterde aandacht naar de Engelse taal die uit de mond van zijn moeder kwam.

~ Hoofdstuk 8 ~

Met z’n drien liepen ze het huis van Tom en Bill binnen. Eve zou vandaag bij de jongens blijven slapen. Ze hadden haar spullen al opgehaald.
Bill deed de deur achter zich dicht terwijl Tom alweer naar zijn favoriete bank toeliep en erop was gaan liggen. Hij was moe. Het dagje strand – ze hadden veel gerend en gedold wat voor Tom vermoeiender was omdat hij op van alles moest letten – had Tom uitgeput. Hij sloot zijn ogen en zuchtte eens.
Eve was stilletjes aan tegenover Tom gaan zitten op de bank. Ze keek toe hoe Tom langzaamaan in slaap sukkelde. Bill kwam naast haar zitten en ook hij keek naar Tom.
‘‘Is hij altijd zo snel moe?’’ Vroeg Eve zacht. Bill knikte. ‘‘Sinds hij blind is, is hij heel snel moe. Ik denk omdat hij op veel meer dingen moeten letten dan wij. Hij luistert meer naar de dingen om zich heen en hij moet meer opletten op de dingen om zich heen. Wij niet. Wij zien alles wat om ons heen gebeurd.’’
Eve knikte. ‘‘Ik heb het met hem te doen. Ik vind het zo verschrikkelijk dat hij blind is. Ik zou niet weten wat te doen als k blind zou zijn.’’ Bill keek bedenkelijk naar Tom. Hij zou ook niet weten wat te doen als hij blind zou zijn. Hij zou het verschrikkelijk vinden. Als je blind was was je van andere mensen afhankelijk. Dat haatte Bill. Hij deed liever de dingen zelf.
‘‘Wil je misschien wat te drinken?’’ Vroeg Bill en stond al op voordat Eve antwoord had gegeven. Eve knikte. ‘‘Is cola goed?’’ Vroeg Bill terwijl hij al half in de keuken stond. Eve knikte weer. Bill liep de keuken verder binnen en pakte twee glazen uit de kast. Hij vulde ze met cola en liep vervolgens weer snel naar de woonkamer. Terwijl Bill de twee glazen op tafel neerzetten, keek hij naar Eve die zorgvuldig en zacht het rode dekentje over Tom heen legde.
Tom maakte een paar smakgeluiden en trok het dekentje tot half over zijn gezicht. Eve lachte zacht en keek vertederd naar Tom die lekker door sliep.
‘‘Hij is echt lief als hij slaapt. Ook wel als hij wakker is, maar als hij slaapt blijft hij het liefst,’’ zei ze met een glimlach en plofte naast Bill neer op de bank. Ze pakte haar glas met cola, nipte er wat van en liet zich vervolgens met een zucht achterover vallen in de bank.
‘‘Op welke verdieping woon jij eigelijk?’’ Vroeg Bill die probeerde een gesprek op te starten. ‘‘De vijfde verdieping,’’ zei Eve met een glimlach en ging weer rechtop zitten. Haar ogen bleven op Tom gericht terwijl Bill eens knikte.
‘‘Weet je,’’ zei Eve na een kleine stilte. ‘‘Ik ken jou ergens van,’’ zei ze en keek Bill bedenkelijk aan. Bill grinnikte en keek Eve onschuldig aan. ‘‘Ik zit in een band,’’ zei Bill. Hij wilde nog niet zeggen in welke, hij wilde weten of Eve wist welke band.
‘‘Hm,’’ zei Eve en keek Bill onderzoekend aan. Ze had een rimpel op haar voorhoofd omdat ze haar wenkbrauwen had opgetrokken. ‘‘Ik weet het!’’ Riep Eve ineens en sprong overeind. Bill maakte snel een sus geluid en Eve sloeg haar hand voor haar mond. Samen keken ze naar Tom die een beetje met zijn hoofd bewoog. Hij wreef even in zijn ogen maar sliep gelukkig weer verder. ‘‘Jij bent die zanger van Tokio Hotel,’’ zei Eve nu zachter. Bill knikte trots met een lach op zijn gezicht. ‘‘Zie je nou, je kwam me al zo bekend voor.’’ Een harde plof vulde de woonkamer. Geschrokken keken Bill en Eve op. Ze zagen dat Tom niet meer op de bank lag, maar ernaast, op de grond. ‘‘Waarom is de bank ineens zo hard… en koud,’’ mompelde Tom verbaasd en kwam versuft weer overeind. Hij zat op zijn knien en keek verbaasd voor zich uit.
‘‘Omdat je van de bank af bent gevallen en de grond gebruikte als landingsbaan!’’ Gierde Eve en kruisten haar armen rond haar buik, bang dat haar buik ervan af zou vallen terwijl ze lachte. ‘‘Hmpf,’’ mompelde Tom en strompelde weer overeind en ging op de bank zitten. Bill begon ook te lachen –late reactie– en viel nog net niet van de bank af.
‘‘Omg Tom! Je had jou gezicht moeten zien!’’ Lachte Bill en pinkte een traan uit zijn ooghoek. ‘‘Ja ok stop maar weer met lachen, zo grappig is het niet,’’ mompelde Tom en sloeg zijn armen over elkaar. Eve –die ondertussen was gestopt met lachen– grinnikte. ‘‘Nu lijk je net een klein kind dat geen snoep krijgt van zijn moeder,’’ zei ze met een grijns. Tom haalde zijn schouders op en staarde naar buiten waar de zon nog steeds fel scheen. ‘‘Niet zo chagrijnig Tom. Jij lachte laatst ook mij uit omdat ik uit bed was gevallen,’’ zei Bill. Tom grinnikte. ‘‘Dan moet je maar niet zo’n slecht geweten hebben.’’ Bill maakte een spottend geluidje en keek koppig voor zich uit. Bill werd weer chagrijnig bij de gedachte dat hij laatst door Tom uit bed was gevallen.
‘‘Jongens! Kom op, laten we het gezellig houden,’’ zei Eve. ‘‘Hij begon!’’ Riepen de broertjes tegelijk. Eve zuchtte hief haar ogen ten hemel. ‘‘Stelletje kleuters,’’ mompelde ze en nam een slok van haar cola. ‘‘Alsof jij nooit ruzie hebt,’’ mompelde Tom. ‘‘Nee ik niet. Ik heb niemand om ruzie mee te maken en daar ben ik blij om,’’ kaatste Eve meteen terug. ‘‘Wat doe je nu dan?!’’ Kaatste ook Tom meteen terug.
‘‘Jongens!’’ Dit keer was het Bill de twee tieners op orde riep. ‘‘Doe even normaal. Laten we het gewoon gezellig houden.’’ ‘‘Hij/zij begon!’’ Riepen Tom en Eve tegelijk. Met z’n drien schoten ze in de lach. Zo ging het net ook, alleen waren nu de rollen omgedraaid.

‘‘Zullen we de bedden maar klaar maken?’’ Vroeg Bill nadat ze klaar waren met de afwas. Tom waste af, Eve droog af en Bill had het makkelijkste klusje, hij zette alles terug in de kasten. Eve knikte en ook Tom stemde in. Ze stonden op en Eve haakte haar arm door die van Tom. ‘‘Ik help je naar boven,’’ zei ze voordat Tom nog kon vragen wat ze ging doen. Tom haalde zijn schouders op en liep en samen met Eve naar de trap.
‘‘Zeg, schieten jullie nog op?’’ Vroeg Bill die allang boven aan te trap stond. ‘‘Ja hallo! Wij hebben geen peper in onze reet hoor,’’ zei Eve waardoor Tom begon te lachen. ‘‘Hoe kom je daar nou weer op?’’ Grinnikte Tom. Eve haalde haar schouders op. ‘‘Dat zie mijn moeder altijd als ik te snel liep.’’ Boven aan gekomen liep Eve samen met Tom naar zijn slaapkamer die ze nog makkelijk wist te vinden van de vorige keer. Bill was al bezig met twee matrassen naast Tom zijn bed te dumpen.
‘‘Slapen we in mijn kamer?’’ Vroeg Tom toen hij samen met Eve zijn slaapkamer binnen liepen. ‘‘Ja, niet goed dan?’’ Vroeg Bill en trok vragend zijn wenkbrauw op. ‘‘Jawel, ik vroeg het gewoon even.’’
Eve liet Tom op zijn bed zitten en hielp daarna met de matrassen neer te leggen en op te maken. ‘‘Op welke wil jij slapen?’’ Vroeg Bill en wees naar de twee matrassen op de grond. ‘‘Het maakt mij niet uit, zolang ik maar kan slapen,’’ zei Eve met een lach op haar gezicht. ‘‘Moet Eve op de grond slapen?’’ Vroeg Tom meteen. ‘‘Mag ze in jou bed dan?’’ Vroeg Bill verbaasd. ‘‘Van mij wel.’’ ‘‘Nee joh, ik slaap gewoon op een matras op de grond. Ligt precies hetzelfde als het bed van Tom maar dan wat lager,’’ zei Eve schouder ophalend. ‘‘Wat jij wil,’’ mompelde de broertjes tegelijk.

~ Hoofdstuk 9 ~

Het was Bill die als eerste wakker was. Hij schuifelde voorzichtig onder de lakens vandaan en stond voorzichtig recht. Hij duizelde even wat hij wel vaker had in de ochtend. Hij haatte vroeg opstaan. Vandaag werd een zware dag. Hij moest al vroeg in de concertzaal zijn om wat dingen door te nemen voor het concert dat hij zou geven in de namiddag.
Bill wreef eens in zijn ogen en wierp een blik op zijn broer en Eve. Beide nog ver weg verdwaald in Dromenland. Het zag er niet naar uit dat die twee snel wakker zouden worden. Hij vond het lief dat ze zo voor Tom klaar stond. Bill had niet veel meisje gekend die zijn broer wilde helpen. Ze ‘hielpen’ hem alleen maar om zo dichter bij Bill, Georg of Gustav in de buurt komen. Of gewoon omdat ze bij d Tom Kaulitz in huis waren. Het was dus ook daarom dat Bill Eve niet vertrouwde. Hij wist niet of zij ook zo’n iemand was. Door die ervaringen had hij geleerd dat je niet zomaar iedereen kon vertrouwen. Bill liep voorzichtig de kamer uit. Hij moest zachtjes doen. Niet dat hij dadelijk weer iedereen wakker zou maken met zijn onhandige handelingen ’s ochtends. Hij wandelde de badkamer binnen, wierp een snelle blik in de spiegel en zag zijn eigen slaperige kop in de spiegel. Zijn ogen waren nog klein en zijn huid was bleek omdat hij moe was. Het was gisteren dan ook laat geworden.

‘‘Komop jongens doe niet zo flauw,’’ lachte Eve terwijl ze de kussen opving dat gevaarlijk snel richting haar gezicht vloog. ‘‘Bill!’’ Riep ze meteen toen ze het nog maar net uit de lucht kon grijpen voor het haar gezicht zou raken. Bill grinnikte en keek haar onschuldig aan. ‘‘Hij was voor Tom bedoeld,’’ zei hij schijnheilig. ‘‘Nou dan heb je ook echt het mikvermogen van een ezel!’’ Gierde Tom die het duidelijk vermakelijk vond dat Eve voor hem het kussen had opgevangen.
Bill mompelde wat en liet zich terug op zijn matras zakken en wreef vervolgens over zijn kont. ‘‘Auw,’’ zei hij zacht waardoor Eve zacht gegrinnik niet kon onderdrukken. ‘‘Lach niet!’’ Riep Bill meteen uit en wierp zijn hoofdkussen naar Eve haar gezicht die meteen protesterend geluid maakte. ‘‘Wat zijn jullie allemaal aan het doen?’’ Vroeg Tom droog die niks zag van wat Bill en Eve aan het doen waren. ‘‘Bill slaat me met zijn kussen,’’ zei Eve meteen. ‘‘Jij lacht mij uit!’’ Schoot Bill meteen in de verdediging. Tom zuchtte. ‘‘Wie was hier nou een kleuter h?’’
Meteen kreeg Tom een kussen in zijn gezicht. Tom schrok en kon nog net overeind blijven zitten. ‘‘Wie gooide die?!’’ ‘‘Ik niet,’’ riepen Bill en Eve tegelijk. Tom zuchtte, legde het kussen op zijn schoot en wachtte af tot het goede moment. Als ze beide niet zouden opletten, zou hij het kussen naar hun gezicht gooien.
‘‘Ik wil een film kijken,’’ zei Bill ineens. ‘‘En daarnet wilde je niet!’’ Riep Eve. ‘‘Bill je wordt met de dag gekker,’’ grijnsde Tom. Bill haalde zijn schouders op en zocht in de lades van Tom naar een leuke dvd. ‘‘Is deze goed?’’ Bill stak de dvd omhoog met de titel;
The Grudge. Eve zuchtte. ‘‘Waarom ook niet.’’ ‘‘Welke is het dan?!’’ ‘‘The Grudge,’’ zeiden Bill en Eve tegelijk. Tom zuchtte en Bill leek te begrijpen waarom. Tom kon de film niet zien en kon alleen maar luisteren naar het geluid van de film dat hij voor Tom altijd hard zette.
‘‘Maar Tom ik kom wel naast je zitten hoor. Ik wil je hand vast houden als het eng wordt,’’ zei Eve met een grijns en kroop bij Tom op bed. Tom maakte een instemmend geluidje en installeerde zich tegen de muur met zijn kussen tegen zijn buik. Hij staarde voor zich uit en keek niet naar het licht dat van de televisie afkwam. Hij haatte films. Vooral omdat hij ze niet kon zien.


Bill stond voor de spiegel en had zonet zijn blaas geleegd. Het luchtte hem op want het was hoognodig. Hij greep naar zijn wit met groene tandenborstel en kneep in de tube tandpasta. Een witte grote klodder zakte neer op zijn tandenborstel die niet veel later in zijn mond gedouwd werd. Hij poetste zijn grondig en snel. Zoveel tijd had hij niet meer omdat hij weggedroomd was. Hij spoelde zijn mond, haalde wat overige tandpastaresten van zijn gezicht af en liep terug naar zijn slaapkamer.
Hij had in de slaapkamer van Tom toch niks meer te zoeken, en als hij daar heen zou gaan, zou hij Eve en Tom toch alleen maar wakker maken. Bill trok wat kleding uit zijn kast. Hij keek niet zozeer naar wat, maar keek alleen naar de kleur. Hij had geen zin om wat leuke kleding uit de kast te plukken. Hij nam extra kleding mee. Kleding om voor nu aan te trekken, voor het concert en weer zijn kleding voor na het concert. Hij pakte wat accessoires die hij vandaag aan zou doen.
Met de kleding onder zijn arm, zijn sieraden in zijn hand liep hij weer terug naar de badkamer. Hij dumpte alles wat hij in zijn hand en onder zijn arm had boven op de wasmachine en draaide de douche aan. Hij ontdeed zich van zijn boxer en stapte onder de warme waterstralen die ervoor zorgde dat de kippenvel op zijn huid verscheen. Hij rilde even en sloot zijn ogen.

Bill draaide de douchekraan uit en stapte uit de douchecabine. Hij had er nu wel lang genoeg onder gestaan vond hij. Hij moest zich ook nog opmaken en ontbijten. Hoewel, zijn haar en make-up kon hij ook wel in de kleedkamer van het concertzaal doen. Bill deed zijn kleding aan, zijn ringen rond zijn vingers en zijn armbanden rond zijn polsen. Dat was ook weer gedaan, dacht hij met een glimlach op zijn gezicht.
Met de kleding onder zijn arm voor het concert liep hij zijn slaapkamer binnen. Hij legde zijn kleding even op het bed neer en bukte om te kijken of zijn zwarte sporttas nog onder het bed stond. Gelukkig lag die er, want anders moest hij het hele huis gaan afstruinen naar zijn tas. Niet bepaald leuk en niet gepast in zijn korte tijdschema dat hij nu nog had.
Hij trok de tas onder zijn bed vandaan, liet het met smak op zijn bed vallen en gooide zijn kleding er met een boog in. Pech voor de kreuken had hij gedacht. Hij ritste de tas dicht en gooide de tas over zijn schouder. Hij pakte nog snel een zonnebril van zijn bureau af en liep zacht de trap af, bang dat hij Eve en Tom zou wakker maken.

Bill was ondertussen weg en Eve werd langzamerhand wakker. Tom daarin tegen lag al bijna een kwartier voor zich uit de staren. Eve zette zich rechtop en keek naar Tom.
‘‘Goedemorgen,’’ zei ze schor met haar slaapstem. O, wat haatte ze het als die schorre stem ’s ochtends had! Tom keek richting haar op en glimlachte. ‘‘Goedemorgen.’’
Eve liet zich met een zucht weer terug op bed vallen en sloot haar ogen. Ze was nog steeds moe. Tom niet meer. Hij was al klaarwakker en had goed geslapen. Hij had zelfs zo goed geslapen dat hij Bill vanmorgen niet had weg horen gaan. Hij wist dat zijn broertje vandaag een concert had, en had hem graag gedag en succes gewenst, maar hij was al weg en er was niks meer aan te doen.
Eve schoot overeind en keek Tom zijn kant op. ‘‘Als je naar de wc of wat dan ook moet, zeg het me dan alsjeblieft! Niet dat je dadelijk je bed uitgaat en boven op mij belandt.’’ Tom schoot in de lach. ‘‘Natuurlijk zal ik je waarschuwen. Ik zou niet wat te doen als ik boven op je zou staan en jij vervolgens verpulvert onder mij ligt.’’ ‘‘Zo zwaar ben je toch niet?’’ Zei Eve zacht grinnikend. Tom haalde lachend zijn schouders op. ‘‘Ik zei maar wat.’’ ‘‘Zullen we dan maar naar beneden gaan?’’ Vroeg Tom. Eve stemde ook in en kwam voor de tweede keer overeind van haar bed. Net zoals Tom die ook uit bed kwam en vervolgens zijn arm uitreek naar Eve. Eve greep zijn hand beet en begeleide hem de trap af naar beneden.

‘‘Mag ik eens op de piano?’’ Vroeg Eve met een grijns. Nu ze de zwarte glanzende piano had gezien, moest ze gewoon met haar vingers over de toetsen glijden. Ze moest ervoor zorgen dat de muziekklanken door het huis zouden klinken.
‘‘Ga je gang. Zal ik mijn gitaar halen?! Ik wil wel is iets samen met je spelen.’’ Tom keek afwachtend voor zich uit wachtend op de toestemming van Eve. ‘‘Natuurlijk! Moet ik meelopen of niet?’’ Tom schudde zijn hoofd en liep de trap op.
Eve nam plaats voor de piano en bekeek de toetsen even. Alsof ze het eerst moest bestuderen voordat ze erop begon te spelen. Uiteindelijk gleden haar vingers soepel over de piano. De muziekklanken galmde haar hoofd binnen en deden haar zweven in haar eigen wereldje. Ze zat ver weg in haar eigen wereldje, want ze hoorde de gil van Tom maar ver weg. Pas toen hij haar naam schreeuwde, kwam ze terug in de realiteit.
‘‘Wat is er Tom?’’ ‘‘Kom even,’’ hoorde ze zacht. Snel stond Eve op en liep naar de gang. In de deuropening bleef ze geschrokken staan, want wat ze daar zag, zorgde ervoor dat haar hart tien malen sneller sloeg. Tom lag onder aan de trap, in elkaar gevouwen en bewoog zich niet, het enige teken van leven waren zijn vervaagde blauwe ogen die schichtig heen en weer schoten.

~ Hoofdstuk 10 ~

‘‘Mijn God, Tom wat heb je gedaan?’’ Fluisterde Eve zacht terwijl ze haar hand voor haar mond had geslagen. Ze stond aan de grond genageld en wist niet zo n, twee, drie wat te doen. Ze voelde zich alsof de blauwe bange ogen van Tom haar hersenen leeg hadden gezogen. Door de schrik wist ze totaal niet meer wat te doen.
‘‘Ik ben van de trap gevallen,’’ fluisterde Tom terug met een trilling in zijn stem. Dit leek Eve te ontwaken want nu pas liep ze verder. Met kleine stappen kwam ze dichter naar Tom die nog steeds zo onbewogen lag. Zijn benen lagen nog op de trap terwijl zijn hoofd op het harde laminaat lag waar een klein plasje bloed lag.
‘‘Niet bewegen!’’ Riep Eve ineens uit het niets. ‘‘Ik bel een ambulance!’’ Tom schrok waardoor hij een beetje zijn lichaam bewoog. Zijn gezicht vertrok en een kleine pijnkreet kwam uit zijn mond. ‘‘Wat zei ik nou,’’ mompelde Eve zacht en verward terwijl ze snel weer terug liep naar de woonkamer. Struikelend door de bank kwam ze aan bij het kastje waar een mobiel lag. God mocht weten van wie die was.
Met trillende vingers typte ze 112 in en bracht voorzichtig het mobieltje naar haar oor. (Nu ga ik dus maar gewoon wat typen want ik weet niet wat er gebeurd als je 112 belt ><) ‘‘Dit is de centrale van 112. Van welke hulpverleningsdienst wilt u gebruik maken en voor welke locatie?’’ Zei een vriendelijke vrouwenstem aan de lijn. ‘‘Uhm,’’ stammelde Eve. Ze was helemaal de kluts kwijt. Wat moest ze nou zeggen?! ‘‘I-ik wil graag een ambulance voor de locatie Loitsche,’’ zei ze met een trillende stem. ‘‘U wordt doorverbonden met de ambulance.’’
Een zucht van opluchting verliet de mond van Eve. Ze had nog nooit, maar dan ook nog nooit naar 112 gebeld en ze wist totaal niet wat te doen en wat haar nog te wachten stond. ‘‘Met de ambulance centrale wat kan ik voor u doen?’’ ‘‘Mijn vriend is van de trap gevallen. Hij kan zich niet bewegen,’’ zei Eve met een trillende stem terwijl de tranen zich langzaam haar zicht vervaagde. ‘‘Ademt hij nog?’’ Vroeg de man. Wat was dat nou weer voor vraag?! ‘‘Natuurlijk ademt hij nog anders riep hij me net niet!’’ Snauwde Eve verbaasd. ‘‘Mogen we uw adres en telefoonnummer?’’ Waarom een telefoonnummer dacht Eve verbaasd. ‘‘Uhm, ja natuurlijk,’’ bracht Eve verward uit terwijl ze het huisnummer van Tom vertelde en haar eigen mobiele nummer gaf omdat ze deze niet wist. ‘‘We komen er meteen aan,’’ zei de man en niet veel later erna werd de lijn verbroken.
Eve drukte op het rode telefoontje en haastte zich naar Tom die nog steeds in dezelfde houding lag. ‘‘De ambulance komt eraan,’’ zei ze terwijl ze met haar hand langs zijn wang streek en een verloren traan wegveegde. Tom zei niks en staarde nog steeds met zijn blauwe vervaagde ogen naar boven. ‘‘Ik ben bang,’’ zei hij zacht. Zijn stem was schor en ze kon duidelijk de angst in zijn stem horen. ‘‘Dat mag Tom. Dat mag,’’ zei Eve zacht, ‘‘maar ik ben bij je. En ik zal bij je blijven,’’ fluisterde ze erachter aan.

Eve en Tom zaten samen bij de eerste hulp. Eve mocht bij Tom in het kamertje blijven terwijl ze hem voor alles en nog wat onderzochten. Uiteindelijk bleek dat hij rugwervel had gebroken en een gat in zijn hoofd had plus een lichte hersenschudding. Een kleine val met grote problemen.
Tom moest voor de gebroken rugwervel acht dagen in het ziekenhuis blijven zodat hij goed zou rusten. Met veel tegenspreken bleef Tom toch maar, hoewel hij het helemaal niet wilde… ‘
;‘Ik wil hier helemaal niet blijven Eve,’’ jammerde Tom weer voor de zoveelste keer. ‘‘Je moet wel Tom. Het geneest niet zomaar.’’ ‘‘Maar ik kan toch gewoon thuis op bed liggen!’’ Eve zuchtte. ‘‘Blijkbaar niet,’’ mompelde ze.
‘‘Tom! Mijn God wat is er gebeurd?’’ Piepte Bill die de kamer binnen kwam gelopen met zijn moeder achter zich aan. ‘‘Gevallen,’’ mompelde Tom. ‘‘Hij is een beetje chagerijnig omdat hij acht dagen in het ziekenhuis moet blijven,’’ zei Eve die naar een verbaasde Bill keek. ‘‘Acht dagen?’’ Riep Simone geschrokken uit. Tom knikte. ‘‘Ik heb een rugwervel gebroken en ik moet op bed blijven liggen! Snap jij dat mam, dat kan ik toch ook gewoon thuis?!’’ Begon Tom weer. Eve zuchtte eens en Bill had zijn wenkbrauwen opgetrokken. ‘‘Jij en thuis uitrusten? Tom dat gaat dus echt niet,’’ zei Bill met een lichte grijns. ‘‘Wat!? Bill dat gaat makkelijk ja!’’ ‘‘En bedankt voor je hulp trouwens,’’ zei Tom er sarcastisch achteraan. ‘‘Graag gedaan,’’ zei Bill grinnikend.

(hij is slecht en kort, I know… Sorry daarvoor dus)

~ Hoofdstuk 11 ~

De dagen gingen voor Tom maar langzaam voorbij. Bill kwam bijna niet langs, hij had het te druk. Al zeven dagen lang lag Tom in het ziekenhuis, en van al die dagen was Bill wel zeker drie keer langs gekomen. Praktisch gezien was dat ongelooflijk weinig voor twee personen die tweeling waren een hechte band hadden. Tom begon zich bijna onbelangrijk te voelen. En dat gevoel stapelde zich al helemaal op bij het idee dat Eve ook maar een paar keer was langs gekomen. Laatst toen Tom vroeg waarom ze niet zo vaak langs kwam kreeg hij als antwoord dat haar moeder in het ziekenhuis was beland. ‘‘Van haar paard gevallen,’’ zei ze terwijl ze er onschuldig bij stond. Ze stond naast het bed van Tom, haar handen in haar zakken en een scheve glimlach op haar gezicht.
Tom zuchtte eens diep en keek via een gleuf van de lamellen naar buiten. Het zat niet goed gesloten voor het raam waardoor hij fascinerend naar het felle licht van de maan keek. Voor hem was het immers niet zo fel als dat het echt was, maar het licht trok wel zijn aandacht.
Tom vouwde zijn handen rond het witte dunne deken dat er voor moest zorgen dat zijn lichaam warm bleef. Tom zuchtte weer eens. Hij verveelde zich. De televisie mocht niet meer aan, hij moest slapen. Maar hoe kon hij slapen als hij klaarwakker was?!
De deur ging voorzichtig open en het felle licht dat van de Tl-buizen op de gang scheen, scheen de kamer binnen. Het hoofd van Eve stak door de kier van de deur en lachte onschuldig naar Tom toen ze zag dat hij nog wakker was en rechtop zat in bed.
‘‘H, je bent nog wakker,’’ fluisterde ze terwijl ze de kamer binnen liep. Ze controleerde nog even de gang voordat ze de deur achter zich sloot en zich liet neerploffen op de kruk naast Tom z’n bed. Tom knikte. ‘‘Mocht jij niet alleen langskomen tijdens bezoekuur?’’ Vroeg hij zich met een grijns af. Eve grinnikte. ‘‘Ik vind van niet.’’ Tom schudde lachend zijn hoofd. ‘‘Heeft niemand je gezien?’’ ‘‘Daarnet wel. Ze stuurde me meteen weer weg. Maar nadat zij weg was, ben ik terug geslopen en nu zit ik stiekem op jou kamer.’’ ‘‘Aha, een stiekeme inbreker dus,’’ zei Tom met vermakelijke oogjes. Eve grinnikte en gaf Tom een zachte stomp tegen zijn bovenarm.
Het was een tijdje stil. Beide keken ze voor zich uit, niet wetend waar ze het nu eens over konden hebben. Tot Eve iets te binnen schoot.
‘‘Zeg, is Bill al eens langsgekomen?’’ Tom keek op en schudde zijn hoofd. ‘‘Nog steeds niet,’’ zei hij met een zucht. Ook Eve liet een diepe zucht uit haar mond ontsnappen. ‘‘Eigelijk zou hij een flinke schop onder zijn kont moeten hebben,’’ zei ze met een grijns terwijl ze voor zich uit keek en het lichtje dat op Toms nachtkastje stond, in haar ogen twinkelden. Tom begon te lachen en sloeg al snel zijn hand voor zijn mond bij het zien van Eve’s waarschuwende blik. ‘‘Sorry,’’ piepte hij van het lachen en sloeg zijn hoofd in zijn nek.
‘‘Ik zie het al voor me. Sorry maar ik dat vond ik het grappigste wat ik ooit in deze week heb beleefd.’’ Eve grinnikte. ‘‘Maak je toch nog iets leuks mee in het ziekenhuis. Maak er een levensverhaal van en vertel het aan Bill. Misschien krijgt hij spijt dat hij niet is langs gekomen.’’ Dit liet Tom nog harder lachen waardoor Eve snel omhoog schoot en haar hand stevig op zijn mond drukte.
‘‘Damn boy, wat hebben ze jou gegeven? Lachgas?’’ Zuchtte Eve toen Tom weer was bijgekomen van zijn lachbui. Tom grinnikte. ‘‘Wie weet.’’ ‘‘En waarom moest je in Godsnaam lachen? Zo grappig was het niet.’’ Tom haalde zijn schouders op. ‘‘Ik vond van wel.’’ Eve schudde haar hoofd. ‘‘Rare jongen,’’ mompelde ze zacht.
‘‘Zeg, moest jij niet plat blijven liggen?’’ Vroeg Eve na een tijdje naar Tom staren, verbaasd. Tom draaide zijn gezicht van het dekbed naar Eve toe en schudde vervolgens zijn hoofd. ‘‘Ik mag af en toe eens rechtop zitten, niet te vaak. Als het pijn gaat doen moet ik liggen.’’ ‘‘O,’’ was het enige wat Eve daar nog op zei en daarna volgde weer een stilte. Ze hadden beide niet echt wat te zeggen.
Tom zat wat te kloten met het dekbed terwijl Eve via de gleuf van de lamellen naar buiten keek waar de maan en de sterren opvallend fel schenen. ‘‘Mooi die sterren,’’ zei Eve met zucht. Tom keek verward op. ‘‘Hu… wat?’’ Eve keek naar Tom en lachte toen. ‘‘O zei ik het hardop. Nu ja in ieder geval, ik zei dat de sterren mooi schenen. Ze schitteren zo mooi fel.’’ Tom keek weer naar zijn deken.
‘‘Weet je?’’ Eve keek op naar Tom. ‘‘Nee.’’ ‘‘Ik zou weer zo graag willen zien. Ik wou dat alles weer was zoals vroeger. Samen met Bill op tour, iedere dag op het podium staan en spelen voor de duizenden fans die half over kop een kaartje voor ons hebben gekocht. Ik wil het gegil weer horen als het liedje is afgelopen. Ik zou zo graag gewoon zoals ieder ander mens, gewoon over straat kunnen lopen zonder die vervelende stok.’’
‘‘Ik zou het zo graag voor je willen waarmaken Tom, maar hoe? Als ik wist hoe ik ervoor kon zorgen hoe ik jou weer kon laten zien net zoals ieder anders mens, had ik het echt voor je gedaan.’’ Tom zuchtte. ‘‘Het is gewoon een droom die nooit zal uitkomen.’’
Eve keek naar Tom die naar zijn dekbed staarde en aan het hoekje frummelde. Als ik nou gewoon op internet ga zoeken, dacht Eve. ‘‘Tom, ik moet gaan! Ik zie je morgen!’’ Zei Eve ineens en liep met grote passen de kamer uit. Ze wist misschien Tom zou gaan helpen. Dan zou hij misschien volgende maand al kunnen zien, als het zou lukken tenminste…

~ Hoofdstuk 12 ~

Met gebogen hoofd liep Eve de straat van Tom binnen. De hele nacht en dag had ze doorgebracht achter haar computer, opzoek voor een oplossing om Tom weer te kunnen laten zien, maar niks heeft gevonden. Het enige wat ze steeds maar weer tegenkwam, waren behandelingen voor slechtziende of voor mensen die bijna blind waren. Daar had ze dus niks aan, en Tom al helemaal niet.
Ze wist niet hoe ze het Tom moest gaan vertellen. Ze had hem zo blij en overtuigd gezegd dat ze een oplossing zou vinden, maar dat had ze niet. Ze wilde Tom zijn teleurstelling niet op zijn gezicht zien. Het zou haar nog meer schuldgevoel geven.
Twijfelend hief ze haar hoofd op toen ze voor het witte hek stond dat het einde van de tuin aangaf. Een groot huis stond voor haar neus gebouwd. Normaal liep ze zo vrolijk de tuin binnen, maar nu durfde ze niet. Ze wist dat ze binnen nu en een paar uur Tom heel diep zou teleurstellen.
‘‘Zet je eroverheen,’’ mompelde ze tegen zichzelf. Ze balde haar vuisten, nam een hap lucht om het vervolgens weer uit te blazen. Ze opende het hekje dat krakend naar links ging. ‘‘Nu kun je niet meer terug,’’ mompelde ze tegen zichzelf toen ze op de deurbel had gedrukt.
De deur ging langzaam open en Tom zijn gezicht kwam tevoorschijn. ‘‘Hoi Tom,’’ zei Eve met een flauwe glimlach. Een glimlach die Tom toch niet zou zien, dus snapte ze niet waarom ze eigelijk lachte. ‘‘Hey,’’ zei hij enthousiast en opende de deur verder zodat Eve naar binnen kon lopen. Ze stapte naar binnen, hing haar jas op en volgde Tom die al naar de woonkamer liep. Samen plofte ze op de bank neer en bleef het een tijdje stil. Het was een ongemakkelijke stilte, vond Eve.
‘‘Tom?’’ ‘‘Ja?’’ ‘‘Je weet toch dat ik een oplossing zou zoeken?’’ Tom knikte terwijl hij rechtop ging zitten. Eve beet op haar lip en vroeg zich af waarom zij altijd in dit soort situaties terechtkwam. Tom knikte. ‘‘Is het je gelukt dan?’’ Vroeg Tom enthousiast, hij stuiterde nog net heen en weer. Eve drukte haar tanden dieper in haar lip en schudde haar hoofd. Ze besefte meteen dat Tom dat niet kon zien. ‘‘Nee. Maar ik heb echt mijn best gedaan! Ik heb hele nacht door gezocht en vandaag heel de e-.’’ ‘‘Stop Eve,’’ zei Tom. Eve kroop ineen, bang dat Tom kwaad op haar zou zijn of diep teleurgesteld. Ze verwachtte eigelijk het laatste.
Maar het werd geen van beide. Eve viel bijna van de bank van verbazing toen Tom breed begon te glimlachen. ‘‘Ben je niet boos, of teleurgesteld dat ik iets heb beloofd wat helemaal niet kan?’’ Tom kreeg een glimlach op zijn gezicht en schudde zijn hoofd.
‘‘Natuurlijk niet gekkie. Ik wist allang dat je niks zou kunnen vinden. Bill heeft ook al eens gezocht. Weet je, ik accepteer gewoon dat ik niet ben zoals andere. Ik ben blij met de vrienden die ik nu heb. Andreas, jij en mijn broer Bill. Jullie drie zijn mijn alles.’’
Eve keek Tom even twijfelend aan. Moest ze hem nu knuffelen of kon ze beter gewoon iets zeggen. Voor ze het zelf eigelijk door had, had ze haar armen al stevig rond Tom zijn nek geslagen. ‘‘Jij bent ook mijn aller beste vriend. Ik zal er alles aan doen om jou gelukkig te maken,’’ zei ze blij tegen Tom die geschrokken was van haar stevige knuffel. ‘‘Dat hoeft niet Eve. Alleen deze knuffel maakt me al gelukkig,’’ zei Tom met een glimlach.
Die woorden zorgde ervoor dat Eve haar armen nog steviger rond Tom’s nek zaten. ‘‘Ik houd van je.’’ Het was er al uit voordat Eve er erg in had. Ze dacht het, maar het was niet de bedoeling dat ze het zou zeggen! ‘‘Ik houd ook van jou,’’ zei Tom met een glimlach, niet wetend dat Eve het niet vriendschappelijk bedoelde. Langzaamaan liet Eve hem los en keek naar het witte tapijt onder haar voeten. Toen schoot haar iets te binnen.
‘‘Zeg! Moest jij niet nog in het ziekenhuis blijven?’’ Tom schudde zijn hoofd. ‘‘Vanmorgen mocht ik naar huis. Bill heeft me thuisgebracht.’’ Eve keek Tom raar aan. ‘‘Waarom heb je mij niet gebeld?’’ ‘‘Ik heb gebeld!’’ Schoot Tom meteen in de verdediging, ‘‘maar je nam niet op.’’ Eve keek Tom verbaasd aan. ‘‘Hoe bedoel je, ik nam niet op?’’ Vroeg ze verbaasd terwijl ze haar mobieltje uit haar zak graaide. ‘‘Nou zoals ik het zeg, je nam niet op.’’ Eve klapte haar mobiel open en zag meteen dat ze twee gemiste oproepen had. ‘‘Oh ja,’’ mompelde ze meer tegen zichzelf dan dat ze het tegen Tom had.
‘‘Volgende keer mag jij me thuis brengen,’’ zei Tom met een grijns en wilde Eve op haar schouder kloppen, maar miste. ‘‘Verdomme,’’ vloekte hij zacht terwijl Eve in de lucht schoot. ‘‘Blijven oefenen, blijven oefenen Tom,’’ zei ze met een grijns. ‘‘Houd je mond, stom kind,’’ zei Tom met een lach en gaf haar nu een zachte zet die wl raak was.

~ Hoofdstuk 13 ~

Eve was niet veel later weer vertrokken. Op weg naar haar eigen huis. Tom had haar verteld dat hij en zijn broertje Bill, maandag jaren waren. Dat was dus over drie dagen. En omdat Eve nog steeds met een schuldgevoel zat omdat ze Tom niet kon helpen met zijn ogen, besloot ze een leuke verrassing voor de jongen te organiseren. Ze had al wat dingen in haar hoofd, maar of het financieel ook ging lukken, was een hele grote vraag voor haar.
Haar sleutel verdween in het sleutelgat. Het slot draaide een paar keer rond waarna het slot losschoot. Omdat Eve tegen de deur leunde en ze niet had verwacht dat de deur onverwachts zou opengaan, viel ze met de deur mee naar binnen en belande met haar buik op de ‘welcome’ mat. ‘‘Verdorie,’’ vloekte ze zacht en kroop snel weer overeind. Ze bespeurde snel de straat om te kijken of niemand haar had gezien en sloot daarna snel de deur. Wat aan afgang, dacht ze terwijl ze haar schoenen uitschopte. Ze trok wild haar jas uit en hing het slordig aan de kapstop die nog steeds veelste hoog hing. Haar vader had hem opgehangen toen ze hier kwam wonen.
Haar sleutels smeet ze op de glazen tafel en liep met een veelste snelle looppas richting de keuken. Ze haalde een glas uit de kast, wandelde onhandig naar de koelkast waar ze een fles cola eruit viste om vervolgens haar glas vol te schenken. Omdat ze wilde opschieten, had ze niet gerekend op het schuim dat met een hoge snelheid omhoog schoot. Het droop over de rand van haar glas als een waterval en bedekte een plas rond haar glas.
‘‘Niet weer,’’ mompelde ze zacht. De fles cola kreeg met een dreun een plek op het aanrecht. Ze wilde zich omdraaien om een doek te pakken, maar door de onhandige snelheid die ze maakte, stootte ze het glas van het aanrecht dat in duizenden scherven brak op haar bruine laminaat.
‘‘Verdomme!’’ Schreeuwde ze hard door het hele huis heen. Hier werd ze dus zo chagerijnig van. Ze sprong onhandig over het gebroken glas heen, ging opzoek naar de stoffer en blik en greep tijdens haar zoektocht een doek uit de kast. Net toen ze de glasscherven wilde opvegen, ging de huistelefoon. ‘‘Oh!’’ Riep ze gergerd uit en liet alles uit haar handen vallen. Ze liep naar de telefoon, graaide het uit de houder.
‘‘Met Eve,’’ zei ze vluchtig. ‘‘H Eve. Tom hier. Je bent je mobiel vergeten.’’ Verbaasd keek Eve naar de televisie voor haar waar het beeld uit stond. ‘‘Mijn mobiel? Ja grappig hoor maar daar sta ik nu mee te bellen,’’ zei ze gergerd omdat ze geen zin had in de flauwe grappen van Tom. ‘‘Ik meen het serieus hoor.’’ ‘‘Ja en hoe kan het dan dat ik met jou aan het bellen ben?’’ Zei Eve met een zucht. Haar hand stond in haar zij en afwachten luisterde ze naar Tom. ‘‘Omdat ik je op je huistelefoon bel.’’ Haar huistelefoon? Ze haalde de telefoon van haar oor, en ja hoor, Tom had gelijk. ‘‘Je hebt weer eens gelijk Tom. Ik kom er zo aan,’’ zei ze met een zucht. ‘‘Ok, tot zo.’’ Snel hing Eve op, zetten hem terug in de houder en liep naar de hal. Hoe kon ze nou zo stom zijn om haar mobiel te vergeten?!
Ze wipte door de hele hal toen ze bezig was met haar schoenen aan te doen. Alles ging fout vandaag, cht alles. Het zat haar niet bepaald mee. Na veel pogingen tot blijven staan, knalde ze met haar kond op de grond neer. ‘‘Auw,’’ mopperde ze en ritste de rits van haar laars dicht. Met een zucht stond ze op, wreef even over haar kont en trok vervolgens haar zwarte jas aan.
Nu was het al helemaal te laat om nog achter de computer te kruipen voor wat verrassingen voor de verjaardag van Tom en Bill. Nu was ze voor niks zo onhandig geweest.
Met een diepe zucht sloot ze de deur achter haar dicht. Het was buiten koud geworden. Ze trok de kraag omhoog zodat haar nek warm zou blijven, schudde haar haar naar achter zodat haar nek misschien nog iets meer verwarmd zou worden, en vervolgens drukte ze haar handen diep weg in haar jaszakken.
Ze stapte stevig door, hoe eerder ze bij Tom was, hoe eerder ze haar mobiel had en ook weer snel naar huis kon. Misschien dat ze nog even achter de computer kon kruipen. Ze wilde zo graag vandaag al iets vinden. Ze had immers ook nog maar weinig tijd.
Nadat ze had aangebeld, ging de deur sneller open dan verwacht. ‘‘Wow, zat je me op te wachten achter de deur ofzo?’’ Vroeg Eve met een lach op haar gezicht. Tom begon te lachen. ‘‘Ja kijk, zie je mijn stoel al staan? En daar staat mijn beker met chocomel. Ik kon niet wachten tot je kwam,’’ lachte hij. Ik grinnikte en stapte naar binnen.
Tom draaide zich om, maar hij had blijkbaar niet verwacht dat hij vlakbij de deur zou staan, want hij knalde vrij hard tegen de muur op. ‘‘Tom!’’ Riep Eve geschrokken en bukte neer naast Tom die met zijn kont op de grond terecht was gekomen. ‘‘Waar kwam die muur nou weer vandaan?’’ Vroeg hij en schoot daarna hard in de lach. Eve begon zacht te lachen om zijn opmerking en trok hem daarna overeind. ‘‘Volgens mij hebben we allebei vandaag niet zoveel geluk,’’ zei Eve. Samen met Tom ploften ze neer op de bank. ‘‘Hoezo?’’ ‘‘Nou, ik viel daarnet ook op mijn kont omdat ik mijn schoenen niet aankreeg, ik vergat mijn mobiel, liet de cola over mijn glas heen gaan en vervolgens stootte ik mijn glas van het aanrecht af.’’
Tom begon luid te lachen. ‘‘Het zit je inderdaad niet mee. Vergeleken met dat, was die aanvaring met de muur niks…’’ Eve grinnikte even. ‘‘Nee, misschien niet…’’

~ Hoofdstuk 14 ~

“Yes, yes, yes!” Gilde Eve blij. Ze sprong op van haar stoel en sprong rondjes in haar kamer. Haar handen klapten tegen elkaar waardoor haar klapgeluiden gemengd werden met haar blije kreten. “Het is gelukt!” Roept ze weer blij. Ze springt in de lucht met haar vuist de lucht in.
Eve legt haar mobiel op haar bureau neer, tovert haar schoenen onder haar bed vandaan en springt er nog net niet in. Haar humeur kan niet beter. Vandaag is de verjaardag van Tom en Bill, en de verrassingen die ze heeft kunnen regelen, zijn geregeld! De man belde net, en vandaag zou alles in orde komen! Haar dag kon niet meer stuk.

“Bill gefeliciteerd!” Riep Eve blij toen Bill de deur voor haar opende. Ze sloeg wild haar armen rond zijn lichaam en wurgde hem bijna in haar greep. “Dankje wel,” zei Bill blij en probeerde los te komen van Eve haar knuffel. Eve grijnsde, liet Bill snel los en sprong een paar keer op en neer.
“Ik heb zoiets leuks voor jullie!” Flapte ze eruit. Bill grijnsde. “Oh ja? Vertel op.” Eve schudde wild haar hoofd. “Nee dan is het geen verrassing meer.” “Nou! Dat is echt kinderachtig!” Zei Bill met een pruillip. Eve haalde lachend haar schouders op en huppelde vrolijk de woonkamer binnen. Tom zat op de bank naar de televisie te kijken en keek op toen Eve luid de woonkamer binnen kwam. “Hey Tom!” Eve sloeg haar armen al rond zijn nek voordat hij nog maar iets kon zeggen. “Ook hallo Eve,” lachte Tom en sloeg zijn armen rond haar middel.
“Eve heeft een verrassing voor ons!” Zei Bill enthousiast en plofte naast Tom op de bank neer. “Ja Bill, sukkel! Dat kon ik ook wel zelf vertellen hoor.” Bill grinnikte. “Sorry.” Eve zuchtte, liet zich op de bank vallen aan de andere kant van Tom en keek verveeld naar TMF dat Tom op had staan. Nog geen seconde later, floepte het beeld over op zwart. Tom had de televisie uit gedrukt.
“Eve?” “Ja?” “Wanneer krijgen we nou onze verrassingen?” Vroeg Bill als een kleinkind. Eve zuchtte terwijl Tom het duidelijk heel erg vermakelijk vond. “Je moet wachten Bill! Het is nog niet klaar.” Bill zuchtte, sloeg zacht met zijn hand op zijn knie en staarde uit het raam.

“Ok… Ja we komen eraan… Ok, tot zo.” Eve hing op en verstopte haar mobiel weer terug in haar broekzak.
“Ok, jullie mogen eindelijk weten wat de verrassing is voor jullie.” Bill sprong blij overeind en ook Tom liet duidelijk merken dat hij er plezier in had. “Goed, laten we gaan, we moeten wel naar buiten,” zei Eve. De twee broertjes knikten braaf. Eve pakte Tom beet en samen liepen ze achter Bill aan naar buiten.
“Loop de hoek maar om Bill,” zei Eve met pretoogjes. Bill knikte en maakte dat hij binnen twee tellen buiten de tuin, om de hoek stond. “Jou verrassingen komen nog,” fluisterde Eve tegen Tom die nog steeds naast haar stond.
“Oh mijn God Eve! Dit kan ik niet aannemen! Hoe heb je dit kunnen betalen!?” Riep Bill en kwam terug de tuin binnen gerent. “Wat heb je gekregen?” Vroeg Tom nieuwschierig. “Ze… ze heeft me gewoon een auto gegeven!” Riep Bill hysterisch en sprong al zijn energie eruit. “Een grijze Audi R8!” Riep hij erachteraan.
Tom zijn mond zakte open. “Wow! Je mag haar wel eens heel goed bedanken broertje,” zei Tom met een grijns en liet en Eve los. Nog geen tel later hing Bill aan de nek van Eve. “Echt heel erg bedankt! Het woord bedankt is niet eens genoeg! Wat moet ik doen om te laten merken dat ik er superblij mee ben?” Ratelde Bill en liet Eve weer los. Ze grijnsde kort. “Niks Bill. Je hoeft me niet te bedanken.” “Maar i-.” “Nee Bill!” Riep Eve midden door zijn zin. “Nou dan niet,” mompelde Bill.
“Tom, voor jou heb ik ook nog wat,” zei Eve met een kleine grijns en draaide zich om naar Tom die geduldig stond te wachten. “Kom even mee.” Eve pakte Tom bij zijn arm, haakte haar arm erdoorheen en wandelde met Tom de tuin uit, gevolgd door een t verblijde Bill.
Met z’n drien liepen we de tuin weer uit, dit keer de andere kant op. “Oh mijn God,” piepte Bill en balde zijn vuisten. “Hoe kom je aan dat geld?” Vroeg hij ongelovig. “Dat maakt niet uit,” zei Eve snel. “Wat is het?” Vroeg Tom nieuwschierig. “Dat vertel ik zo. Eerst begin ik met het kleinere cadeau.” Tom knikte en kreeg een lach op zijn gezicht. Hij was nieuwschierig naar wat Eve hem nou voor cadeau zou schenken.
Eve viste de envelop uit haar jaszak die gisteren al bij haar in de brievenbus was gedropt. Een snelle blik op Bill, deed Eve zacht grinniken. “Ik heb zeg maar nog verder gezocht op internet. Een oude vriendin dook op en ik heb haar verteld over jou.” Eve stopte even, twijfelend of ze het wel goed zou vertellen. “Ze heeft mij verteld over een operatie voor slechtziende mensen. Ze heeft me het adres en alles gegeven, dus ik had ze snel opgebeld…” Weer bleef Eve even stil. “Tom, vanaf vandaag ga jij weer mensen kunnen zien,” zei Eve met een glimlach.
Tom zijn ogen werden groot, zijn handen die trilde van nieuwsgierigheid, balde hij en zijn adem hield hij in. “Dat meen je niet,” mompelde hij zacht, geschrokken van het idee. Eve knikte, wetend dat Tom het niet kon zien. “Ik meen het echt. Om vier uur moet je al in het ziekenhuis zijn.” “Maar dat is al over twee uur!” Mengde ook Bill zich in het gesprek. Eve knikte. “We moeten dus opschieten.” “Wat voor een operatie wordt er eigelijk gedaan?” Vroeg Tom zich af. “Een hoornvliestransplantatie. En, als jij morgen weer terug komt uit het ziekenhuis, heb ik nog een verrassing voor je,” zei Eve met een glimlach. “Nog n?! Was dit niet al genoeg?” Riep Tom uit. Eve grinnikte. “Ik vind van niet. Dit is nog een goedmaker, weet je nog? Dat wat je morgen krijgt is voor je verjaardag, net zoals Bill heeft gekregen.”

~ Hoofdstuk 15 ~

Al uren lang zaten Bill en Eve in de wachtkamer. Om half vijf begon de operatie voor Tom, en nu was het al half zeven. Bill speelde zenuwachtig met zijn benen en leek zijn handen ook al niet onder controle te kunnen houden. Hij speelde zenuwachtig met zijn vingers en deed er de raarste dingen mee.
“Bill, kun je er alsjeblieft mee stoppen,” zuchtte Eve die duidelijk ook zenuwachtig werd. Niet van het lange wachten, maar van het geklier van Bill zijn handen en benen. Bill zuchtte en knikte kort. “Sorry,” mompelde hij. “Het duurt gewoon zo lang,” zei Bill er uiteindelijk achteraan. “We wachten nu al twee uur! Ik wil weten hoe het mijn broer is!”
Eve was even verbaasd van deze woorden die als een opkomende golf uit zijn mond kwamen, maar stond toch op en kwam op het stoeltje naast Bill zitten. “Het zal zo wel klaar zijn. Ik weet zeker dat alles goed gaat komen met Tom. Geloof me.” Bill knikte kort en mompelde; “Ik hoop het.”

Zoals Eve al had gezegd, was de operatie snel afgelopen. Nog geen kwartier later kwamen twee verpleegsters met een slapende Tom uit de operatiekamer gereden. Bill was degene die het het eerste zag. Door de snel opstaande Bill, keek ook Eve op. Ze volgde Bill zijn voorbeeld en snelde zich naar het bed van Tom dat werd weggereden naar de uitslaapkamer.
“Is alles goed gegaan?” Vroeg Bill toen alles op zijn plek stond en de verpleegster voor ieder van ons een stoel te pakken zodat we rustig konden wachten tot Tom wakker werd. De verpleegster knikt met een glimlach. “Alles is goed gegaan. Nu is nog wachten tot meneer wakker wordt en dan controleren we nog wat dingen.” “En wanneer mag hij naar huis?” Deze vraag kwam vanuit de mond van Eve. “Daar kan ik nog niks over zeggen. De dokter moet dat beslissen van de uitslagen van de controles die dadelijk worden gedaan.”
Een beetje teleurgesteld knikte Eve. Ze had wel verwacht dat de verpleegster zou zeggen dat Tom vandaag of morgen al naar huis had gemogen.

Na een kwartiertje was Tom weer wakker geworden. Hij bleef stil, keek verbaasd om zich heen en kwam daarna blij recht opzitten. “Ik kan weer zien!” Riep hij. Achteraf vertelde hij dat hij wel zag, maar sommige dingen waren vaag. Zo kon hij bijvoorbeeld de dingen van ver weg maar vaag zien, en de dingen van dichtbij goed. Hij moest dus een bril, we hadden afgesproken dat we die van de week zouden aanmaken.
“Ik weet echt niet hoe ik je moet bedanken,” zei Tom weer. Eve zuchtte. “Tom nog n keer, en ik spoel de tijd terug.” Tom begon te lachen, gevolgd door Bill. “Natuurlijk Eve,” grijnsde Bill.
Even bleef het weer stil, tot Tom zich omhoog wierp en Eve daarna aankeek. “Wie was die vriendin van jou nou eigelijk?! Zij heeft toch die site gevonden?” Eve knikte. “Dat klopt, en ze heet Elisa.” Tom klapte hyper in zijn handen. “Ik wil haar ontmoeten! Dankzij haar en jou kan ik weer zien.” Eve grinnikte. “Ga jij eerst maar uitrusten, dan zullen we wel zien.”
De deur gaat open en de dokter komt binnen gestapt. “Nou, wat een timing,” zei Tom met een grijns waardoor Eve even moest lachen. De dokter lachte ook even en verplaatste zich van de deur naar het bed van Tom. “Dag Tom,” zei hij met een lach. Tom knikte met een nog steeds die grijns. “Ik heb de uitslagen gezien, alles is prima. Heb je misschien nog ergens last van?” Tom schudde hevig zijn hoofd. “Ok, dat is duidelijk. De uitslagen waren allemaal goed. We houden je hier nog een uurtje om even te kijken hoe het gaat, en daarna zullen we eens zien of je naar huis mag.”
Eve sprong overeind en klapte wild van enthousiasme in haar handen, maar besloot toch maar weer te gaan zitten toen iedereen haar raar aankeek. “Wat nou? Ik ben blij,” zei ze met een blos op haar gezicht.

“Eve kom nou!” Riep Tom voor de zoveelste keer. Bill was al naar de deur gelopen om aan te bellen bij Elisa. “Ja ja ik kom al.” Eve had vanmiddag beloofd om vandaag nog langs Elisa te gaan. Tom wilde pers naar haar toe om haar te kunnen bedanken, en dat zouden we nu dus gaan doen.
Eve liep om de auto en hielp Tom eruit. Hij was nog wat voorzichtig, daarnet was hij ook gevallen. Waarom wisten we niet precies, hij wilde het ook niet zeggen. Klinkt raar, niet?
“H Elisa,” zei Eve terwijl ze nog met Tom de oprit kwam opgelopen. Ze had hem stevig beet, bang dat hij weer zou struikelen. Toen hij niks zag, was dat nog geen n keer gebeurd, en nu hij weer kan zien, struikelt hij al om een klein steentje. “Tom, misschien moet je kijken waar je loopt,” zei Eve toen Tom het gras op wilde lopen. “Oh sorry, ik lette niet op de weg.” “Weet je wel zeker dat je iets kunt zien?” Vroeg Eve. Ze bedoelde het als grapje, maar aan de andere kant meende ze het ook.
“Wacht, hoeveel vingers steek ik op?” Vroeg ze met een grijns. Tom zuchtte. “Twee,” mompelde hij. “Grote jongen,” plaagde ze Tom. Tom gaf Eve een zachte klap tegen haar bovenarm en stapte vervolgens op Elisa af. “H ik ben Tom,” zei hij met een glimlach. “Elisa,” murmelde ze terwijl ze rood aanliep. Jaja… Geen Tokio Hotel fan zegt ze dan…

Hij is heel erg stom, ik weet het. Sorry!

~ Hoofdstuk 16 ~

“Ik wil je graag bedanken voor het vinden van deze operatie.” Het bleef even stil na de uitspraak van Tom. Elisa lachte verlegen, Bill zat met een grijns van oor tot oor en Eve zat heen en weer te wiebelen maar wist niet hoe het kwam. Zenuwachtig was ze niet, maar echt rustig voelde ze zich ook niet. Misschien kwam het omdat ze zich niet op haar gemak voelde, maar hoe kwam het?
“Het is niks,” zei Elisa met nog steeds die verlegen lach op haar gezicht. “Jawel, ik zou je graag met iets willen bedanken, alleen ik weet niet met wat. Misschien dat jij iets weet?” Tom keek Elisa afwachtend aan. Elisa haar ogen staarde naar haar rechterooghoek en een rimpel op haar voorhoofd verraadde dat ze diep aan het denken was.
“Ik weet het niet,” zuchtte ze uiteindelijk maar. “Je hoeft me eigelijk helemaal niet te bedanken. Ik ben op het idee gekomen, Eve heeft het betaald. Je moet haar dus eigelijk bedanken. Als zij geen lening had aangevraagd was dit nooit gebeurd.” Eve haar ogen werden groot, ze balde haar vuisten en beet haar kaken op elkaar om vloekwoorden binnen te houden. “Elisa! Wat heb je nu gedaan,” siste ze tussen haar tanden door.
Elisa leek het even niet te begrijpen, ze ging haar woorden na, sperden daarna haar ogen wijd open en sloeg haar hand voor haar mond. “Het spijt me,” mompelde ze. Tom en Bill hadden zich ondertussen verbaasd omgedraaid naar Eve die zich diep had weggestopt in de hoek van de bank. “Je hebt wat?” Mompelde Tom.
Eve stond snel op. Ze wilde dit niet horen. Ze wilde niet weer een discussie, die had ze met Elisa al genoeg gehad vrdat ze de lening aansloot. Met nog steeds gebalde vuisten liep ze weg van de drie personen die haar aanstaarde. En persoon met spijt, en twee andere personen vol verbazing.
“Eve wacht nou? Je moet nu niet weglopen, we zijn niet boos ofzo.” Tom wandelde onwennig achter haar aan. “Dat weet ik wel,” zei Eve zacht toen ze de deur opende, “ik wil gewoon even frisse lucht.”
Ze sloot de deur achter zich dicht, midden in de zin van Tom. Nu de twee broertjes wisten waar ze al het geld vandaan had, schaamde ze zich rot. Vooral omdat ze voor iets doms een lening had aangesloten. Ok, het was niet helemaal dom, maar de rest dat ze van dat geld had gekocht, was niet nodig geweest. En daarmee bedoelde ze de auto’s die ze de broertjes cadeau gaf. Voor de operatie was het zeker de moeite waard.
Eve liep met kleine passen de straat uit. Haar handen had ze diep in haar zakken gestopt, de kou was niet prettig op haar warme handen. De lantaarnpalen waren al aan, en ergens diep van binnen was ze doodsbang om in het donker alleen over straat te lopen.
Maar ze wilde niet eerder terug voordat ze zichzelf had gedoopt tot het meest domste mens ter wereld. Welke tiener van achttien jaar sloot er nu een lening aan voor twee auto’s en een oogoperatie? Juist, niemand.
Als ze terug zou gaan, zou ze vast en zeker een enorme preek van Tom en Bill te horen krijgen over hoe dom ze het wel niet vinden dat ze een lening had aangesloten. Tom zou hiervoor vast en zeker weer blind willen worden, of de tijd willen terugdraaien om ervoor te zorgen dat alles anders was gelopen. Eve kende Tom al t goed om te weten dat hij dit dacht…
Eve haar telefoon ging af. Elisa belt Eve zuchtte, hielt haar duim op de rode telefoon gedrukt, twijfelde even maar besloot toch maar op te nemen. Ze had geen goede reden om Elisa en haar twee andere vrienden te negeren.
“Eve! Waar hang jij in vredesnaam uit?! Waar ben je heen gegaan? We maken ons zorgen, je doet toch geen rare dingen h?” Hoorde Eve Elisa’s woordenvloed in n keer over haar heen gaan.
“Ik ben in het park, bij de vijver. Je hoeft je geen zorgen te maken n nee ik doe geen rare dingen,” beantwoorde Eve al Elisa’s vragen. Een opgeluchte zucht klonk door de telefoon.
“Moeten we naar je toekomen?” Eve beet op haar lip en haar ogen schoten naar rechts. Een typisch dingetje dat ze deed als ze nadacht. “Nee dat hoeft niet. Ik weet zeker dat ik de jongens op mijn dak krijg. Ik zal op tijd terug zijn ok?!” Na die korte zinnen hing Eve af zonder het aan te kondigen. Ze deed vaag vandaag, dat wist ze maar al te goed, maar voor vandaag had ze geen zin om nog meer commentaar te horen. Het idee dat Bill en Tom wisten dat ze een lening had aangesloten, was al erg genoeg.
Eve haar telefoon ringde even. Ze had een smsje. Haar vingers gleden over de toetsen en het bericht opende zich. We zijn niet boos op je. Kom alsjeblieft terug, we willen even praten. X Tom.
Eve zuchtte kort. Moest ze nou terug naar Elisa’s huis gaan of niet? Misschien had ze wel t overdreven gereageerd om weg te lopen, maar op dat moment wist ze eigelijk niet beter. Dit was iets wat Eve altijd deed. Weglopen van haar problemen. Haar ouders deden het ook, ze wist niet beter.

~ Hoofdstuk 17 ~

Eve draaide zich om. Midden op het pad. Een oudere vrouw ontweek haar vloekend. “Jeugd van tegenwoordig,” mompelde ze. Eve zuchtte en haalde onverschillig haar schouders op.
In haar jaszak had ze nog een mp3-speler zitten. Die kwam nu goed van pas. Ze duwde de oordopjes diep in haar oren en zette de muziek luid. Niemand die haar nu nog kon storen.
Met haar handen in haar zakken, ogen gericht op de grond liep ze al neurind het park uit. Ze besloot een omweg te nemen naar het huis van Elisa. Ze wist dat ze niet mocht weglopen van haar problemen, maar nu wilde ze even nog niet terug. Eerst moest ze haar gedachten op n lijn kunnen krijgen.

Het was haar gelukt. Haar gedachten waren weer rustig. Zo rustig dat je bijna zou zeggen dat haar gedachten zouden slapen. Ze had besloten terug te gaan. Dat had ze eigelijk al, maar nu zonder haar omweg. Of nou… een kortere omweg dan.
Ze wilde nooit meer weglopen van haar problemen. Ze wilde niet op haar ouders lijken. Ouders die je eigelijk niet eens ouders kn of wl noemen. Aandacht? Wat is dat? Eve kreeg het nooit. Ieder kind dat zijn ouders trots zou vertellen dat hij/zij een acht voor een proefwerk heeft gehad, zou een groot compliment krijgen. Maar als Eve dat deed, werd haar niet eens een blik waard gegund. Zo waren er nog wel meer dingen waar ze niet tevreden mee was over haar ouders, maar dan zou ze over twee uur nog niet klaar zijn.
De steentjes die de tuin van Elisa bedekten, kraakte en bewogen onder de voeten van Eve. Ze twijfelde enorm. Ze wist dat ze moest stoppen met het wegrennen van haar problemen, maar voor nu wilde ze niet anders dan dat. Ze wilden de twee broertjes niet onder ogen komen.
Haar trillende wijsvinger bracht ze naar de bel, maar het was onnodig om erop te drukken. Voor Eve het door had, had Tom de deur al opengetrokken en haar opgeslokt in zijn stevige knuffel.
“Nooit meer doen,” was het enige wat uit zijn mond kwam.
Eve begreep niet wat hij bedoelde. Nou ja, ze begreep het wel, maar uit ‘nooit meet doen’ kon ze heel veel dingen uithalen wat ze cht nooit meer moest doen.
“Tom laat haar rustig binnen komen.”
Bill stond achter Tom in de deuropening. Eve keek Bill met fijngeknepen ogen omdat ze worstelde met Tom zijn gespierde armen. “Tom. Stop,” bracht ze er met een piepstem uit.
Tom zijn armen lieten Eve langzaam los. Ze zuchtte opgelucht en liep zonder de jongens aan te kijken naar binnen, gevolgd door de tweeling. “Je bent er weer,” zuchtte Elisa opgelucht. Eve knikte hier alleen maar op en plaatste zichzelf in het hoekje van de bank.
“We zijn echt niet boos op je hoor.” Tom kwam dicht naast haar zitten en legde zijn hand op haar knie. Vanuit haar ooghoeken keek ze Tom aan.
“Ik heb gewoon stom gehandeld,” zei ze zachtjes. Tom en Bill knikte hier tegelijkertijd op. “Dat heb je inderdaad, en we willen je graag helpen met het aflossen van die lening. We willen niet dat je in de schulden zit,” zei Bill en kwam op de tafel tegenover Eve zitten.
“Nee dat hoeft niet,” mompelde Eve en keek haar twee vrienden nog steeds niet aan. Elisa had zich ondertussen naar de keuken verplaatst met het bericht ‘ik laat jullie wel even alleen’.
“Jawel, je hebt al zoveel voor ons gedaan,” zei Tom en gaf een kort kneepje in mijn knie. Eve zuchtte, niet begrijpend dat de jongens haar hieruit wilde helpen. Dit was haar domme fout en nu draaide Tom en Bill op voor haar problemen.
Vond je er ergens zulke vrienden? Juist, nee. Ik mocht heel erg blij en trots zijn op mijn vrienden…

Hij is kort, ik weet het. Sorry!

~ Hoofdstuk 18 ~

Met zijn drien stapten ze uit de auto van Bill. De nieuwe wel te verstaan. Bill moest en zou hem uitproberen.
Van Elisa hadden ze afscheid genomen. Deze week zou ze op vakantie gaan. Daarna zouden ze haar waarschijnlijk weer zien.
“Ik heb Tom zijn cadeau nog niet gegeven,” zei Eve vlug toen ze de tuin al inliepen. Bill draaide zich om, leek even niet te begrijpen waar Eve het nou over had maar kreeg uiteindelijk toch een grijns op zijn gezicht. Net zoals Tom.
Eve grinnikte kort. Ze pakte de hand van Tom beet en haakte haar arm door de arm van Bill. Zo liepen ze de tuin weer uit, de hoek om naar de parkeerplaatsen. De grijze auto stond er nog steeds en schitterden in de avondzon.
“Mijn God,” fluisterde Tom zacht. “Voor jou is het gewoon Eve hoor,” zei ze en lachte flauw. Tom antwoordde niet maar kneep als teken van leven in haar hand. Even trok ze een pijnlijk gezicht, maar vergat dat al gauw toen Tom haar in de armen vloog.
“Je bent geweldig!” Eve grinnikte. “Dat wist ik al.” Tom lachte kort en keerde zich vervolgens naar zijn tien minuten jongere broertje. “Mijn auto is mooier,” plaagde hij. Bill keek zijn broer droog aan en Eve gaf Tom een por in zijn zij. “Pest je broertje niet,” zei ze er achteraan.

Ze zaten binnen. Met z’n drien op de twee persoonsbank met een kop warme chocomel. Tom had zijn voeten op de tafel gelegd en lag onderuit gezakt in de witte bank van zachte stof.
“Je moet wel je rijbewijs halen,” zei Bill en nipte van zijn warme chocomel. Zijn gezicht betrok even en slikte vervolgens de warme vloeistof door. “Nu is mijn tong verbrandt,” mopperde hij.
“Nee,” zei Tom.
Bill en Eve keken verrast op naar Tom. “Wat ik eerst wil, is naar David. Ik wil terug in de band. Nu ik mijn zicht weer terug heb, wil ik weer op het podium kunnen staan. Ik wil weer interviews geven en fotoshoots volgen.”
Bill leek even niet wat te doen, net zoals Eve. Dit hadden ze niet zien aankomen.
“Als ik weer terug in de band kan, dan wil ik wel eens kijken voor mijn rijbewijs.”
Eve draaide verbaasd hoofd naar rechts. “Dus je wilt weer in de band?” Tom knikte. “Als dat nog mag van David.”
Bill sprong op. “Natuurlijk mag dat van David! En zo niet, dan neem ik maatregelen waardoor hij jou wel met opnemen in de band.” Bill grijnsde trots en zette zich weer terug op de bank.
“Zullen we hem bellen?” Vroeg Eve na een korte stilte. Bill leek even te twijfelen maar veranderde van gedachten bij het zien van een hyper op en neer springen Tom. “Ok, ik zal wel bellen. Zo terug,” zei Bill en verdween uit de woonkamer. Voetstappen op de trap verraadden hem dat hij naar boven liep.

Bill bleef lang weg. David werkte niet mee. David was bang dat Tom alsnog zijn blindheid weer terug kon krijgen en wilde het risico niet nemen om hem weer terug in de band te nemen. Hij was bang dat als Tom weer blind zou worden, er weer veel fans teleurgesteld zouden worden.
Uiteindelijk was het Bill toch gelukt om David over te halen. Gelukkig. Hij zou vandaag nog langs komen om wat dingen te bespreken. Bill was benieuwd wat David wilde bespreken.
“Ik doe open!” Riep Tom luid toen de deurbel luid door het huis galmde. Voor Bill en Eve nog maar iets konden zeggen was Tom al met een wervelwind de woonkamer uit gegaan.
Er was wat gerommel in de hal naast de woonkamer en uiteindelijk kwam Tom met een man de woonkamer binnen gelopen. Hij had bruin kort haar, hij was lang en had een vriendelijk gezicht.
“Hallo, ik ben David,” zei de man en schudde de hand van Eve. “Eve,” zei ze met een glimlach en schoof op voor Tom die naast haar neer plofte op de bank.
David nam plaats naast Bill. “Ik hoorde dat je weer terug wilt in de band,” begon David meteen. Eve was nogal verbaasd dat hij daar zo snel over begon, hoewel Tom zich daar helemaal niet druk over maakte. Hij knikte.
“Ja inderdaad. Dankzij Eve kan ik weer zien, ik heb het gitaarspelen nog steeds niet verleerd. Ik zou dolgraag weer op het podium willen staan. Weer samen met mijn broer en vrienden touren.”
David knikte kort. “Denk je dat je dat wel aankunt na zo’n lange tijd?” Tom knikte meteen. “Ik vind het prima, maar eerst wil ik dan nieuwe nummers opnemen. Bill heeft de laatste tijd lang gewerkt aan liedjes, en het is hem gelukt goede nummers te schrijven samen met Alex. Nu moet er alleen nog muziek op. Als je dit aankunt, denk ik dat ik je wel weer kan opnemen in de band.”
Tom knikte met een grote lach op zijn gezicht. Dit was goed nieuws! Hij zou waarschijnlijk weer terug komen in de band.
Hoe zouden de fans hierop reageren?

~ Hoofdstuk 19 ~

Zes maanden later

“Dat… was ongelofelijk geweldig!” Riep Tom blij en maakte n of andere vreugdesprongetje. “Zeg dat wel man. Welkom terug,” zei de bassist met een grijns en gaf zijn vriend Tom een klop op zijn rug.
Bill liep langs zijn broertje, gaf hem een glimlach en een knipoog en liep vervolgens verder naar de kleedkamer om zijn bezwete kleding uit te doen.
Eve kwam er ook aan gelopen met haar armen wijd. Ze had een grote lach op haar gezicht en liep zo in de armen van Tom.
“Je was geweldig,” zei ze en drukte een zoen op zijn mond. Tom lachte. “Dankzij jou,” zei hij zacht met een glimlach en drukte een nieuwe zoen op haar mond. Eve lachte verlegen, sloeg haar arm rond de middel van haar vriend en liepen samen naar de kleedkamer waar de rest van de band ook was.

Alles was goed afgelopen. Zoals David zei mocht Tom samen met zijn oude bandleden de nieuwe liedjes opnemen die Bill samen met Alex had geschreven. Het verliep prima. Zelfs beter dan prima.
David was apetrots en wist niet hoe gauw hij dingen moest gaan regelen voor de band. Daarbij moet je je bij voorstellen: interviews over de comeback van Tom, fotoshoots en optredens.
En hoe het afliep met de lening van Eve?
Alles was geregeld.
Met z’n drien hebben ze geld bij elkaar gelegd. Ze hadden tekort. De hoeveelheid geld dat Eve had geleend, konden ze niet bij elkaar krijgen. Ze had besloten om te werken. In een winkeltje. Een kunstwinkeltje. Ze verdiende best goed. Na een maand hadden ze al het geld bij elkaar en zo konden ze de lening in n keer afbetalen.
En nu vraag je je zeker af waar die kus van daarnet vandaan kwam? Wel, ik zal het je vertellen.
Nadat ze met z’n drien de lening hadden afbetaald, kon Eve het niet meer verbergen. Het verliefde gevoel. Ze moest het kwijt. Eerst twijfelde ze en wilde ze het niet zeggen, maar uiteindelijk had ze besloten om het toch te vertellen.
Niet tegen Bill, nee gewoon tegen Tom. In n keer zonder hakkelen –waar ze heel lang op had moeten oefenen voor de spiegel-
Ze kon haar geluk niet op toen Tom vertelde wat hij voor haar voelde. Hij bekende zelfs dat hij vanaf het begin al helemaal smoor verliefd was op haar.
Ze had het niet gemerkt. Ze wist niet dat hij zo goed toneel kon spelen.
“Ik wist dat je verliefd op mij was, maar ik zei niks. Ik wilde dat je het zelf vertelde,” zei hij toen Eve vroeg waarom hij het zo lang verborgen had toen hij gemerkt had dat ook zj verliefd was op hem.
Alles heeft dus een happy end. Problemen zijn opgelost, twee geliefden komen bij elkaar en fans hebben hun oude Tom weer terug.
Beter kan het toch niet?


Ik was niet helemaal blij met het einde, maar als ik het ga veranderen wordt het ng erger. Zoals je misschien al hebt geraden is dit het einde. Ik hoop dat iedereen het verhaal leuk heeft gevonden en over mijn af en toe stomme hoofdstukken heen heeft gelezen.
Ik wil in ieder geval Ilke heel erg bedanken omdat zij keer op keer ene reactie achter liet en ik dat heel erg lief vind!
Ik bedank ook de stiekeme lezers.

Door Fabienne i.s.m rainxbow.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 18 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?